National Park of Mt. Parnitha

Mt Parnitha is located in Sterea Ellas (Central Greece) and is the highest mountain in the vicinity of Athens. It extends in a large area, presenting variable topography with several summits, gorges, streams and plateaus. 

Forests of Greek Fir and Aleppo Pine cover all slopes beneath 1,000 m altitude, and are often threatened by forest fires, such as occurred in 2005 and 2007. Above 1,000 m it is covered principally in grasses and shrubbery, and beneath 300 m mainly farmlands and suburban housing to the east. About 1,000 species of plants can be found on the mountain, including crocus and tulips, and the mountain also provides a native habitat to its red deer, which were known in ancient times.

In 1961 the entire mountain (~25,000 hectares) was declared a National Park. The core zone of the Park comprises the high peaks of Parnitha, an area of c. 3,800 hectares, and most of that area (90%) is covered with firforest (Abies cephalonica). Around the core lies the peripheral or buffer zone, which includes the rest of the mountain and is covered with pinus forestsnowy firs(Pinus halepensis).

On Mt. Parnitha there are also several caves and precipices, especially on the south and southwest slopes, where limestone dominates. The most famous cave is the one of Panas, name taken by the worship of the God Panas and the Nymphs. It lies in the north of Keladonas' gorge, at 620 m. The most beautiful precipices are in Keramidi (27 m depth), Tamilthi (35 m depth), Gkoura (20 m depth), Dekeleia (20 m depth) and Ntabelis'(8 m depth, 200 m2 cave).

Parnitha has been included in NATURA 2000 network and has been declared a special area for the protection of birds (SPA), as well as a landscape of particular natural beauty (25638/1269 decision of the Ministry of Agriculture).

Tatoi, located 5 km north of Athens's suburbs, and 27 km from the Athenian Acropolis was the summer palace and 10,000 acre estate of the former Greek Royal Family, and the birthplace of George II of the Hellenes. The area is a densely wooded southeast-facing slope of Mount Parnitha, and its ancient and current official name is Decelea.

The Greek Royal Family obtained the estate during the 1870s. In 1916, during World War I, the house was burned down, possibly at the instigation of the Greek secret police; Queen Sophia being a sister of the Kaiser, the Greek royal family was suspected of being pro-German.
In the 1920s most of the estate became public property, but in 1936 it was returned to the Royal Family. During the Second World War, when King George II was in exile and Greeks suffered considerable hardships under German occupation, the woods at Tatoi were chopped down for fuel and corpses were buried in shallow graves.
The Greek Royal Family regained possession of the estate in 1946, until forced to relinquish it after the referendum of 1973.

A masoleum was built to house the bodies of King Constantine I, Queen Sophie and King Alexander I. The remaining members are buried in tombs with crosses near the Royal Chapel.

 

Εθνικος Δρυμος Παρνηθας, Παλαια Ανακτορα

Η Πάρνηθα χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα πυκνή βλάστηση κυρίως στην ανατολική της πλευρά που έχει περισσότερη υγρασία. Κυρίαρχο είδος είναι η Χαλέπιος Πεύκη. Από τα 800 μέτρα και πάνω εμφανίζεται η Κεφαλληνιακή Ελάτη, που σχηματίζει το μοναδικό ελατοδάσος της Αττικής. Στην Πάρνηθα βρίσκουμε και άλλες μορφές βλάστησης, όπως η παραρεμάτια (πλατάνια, ιτιές, λεύκες κ.τ.λ.). Στο βουνό υπάρχουν επίσης κέδρα, δρυς, οστριές, αγριελιές, φυλίκια, φράξοι, κουτσουπιές, αγριοκορομηλιές, σφενδάμια, κουμαριές, μυρτιές, σχίνα, κράτεγοι κ.ά., που εμπλουτίζουν την άγρια χλωρίδα του. Στην χλωρίδα της Πάρνηθας περιλαμβάνονται περισσότερα από 1.000 είδη, μεταξύ των οποίων κρίνοι, κρόκοι, παιώνιες, καμπανούλες, ορχιδέες κ.ά. Πολλά από αυτά είναι σπάνια και ενδημικά, όπως η καμπανούλα του Celsius, η κόκκινη τουλίπα, ο κόκκινος κρίνος, η άσπρη παιώνια, η μαύρη φριτιλάρια κ.ά

Τα περισσότερα χωριά γύρω από την Πάρνηθα δημιουργήθηκαν μετά την εγκατάσταση Αρβανιτών στην περιοχή από τα τέλη του 14ου αιώνα, όταν η περιοχή της Αττικοβοιωτίας βρισκόταν υπό τη διοίκηση της Καταλανικής εταιρίας, μέχρι τα μισά του 15ου αιώνα, την περίοδο της κατάλυσης των Φράγκικων κρατιδίων της Ελλάδας από τους Τούρκους. Τέτοια είναι, όπως το μαρτυρούν και οι ονομασίες τους, το Κακοσάλεσι (Αυλώνα), το Καπανδρίτι,τα Κιούρκα (Αφίδνες),το Μενίδι (Αχαρνές), η Χασιά (Φυλή), τα Σκούρτα, η Λιάτανη (Άγιος Θωμάς, η Μαλακάσα κλπ. Επίσης οι οικισμοί που ερήμωσαν στη συνέχεια, όπως το Κατσιμίδι και το παλιό Λιόπεσι στην περιοχή του Τατοΐου, είχαν αρβανίτικη προέλευση. Τα χωριά της Πάρνηθας που δεν είναι αποτέλεσμα εγκατάστασης αρβανιτών είναι οι νεότεροι οικισμοί της Πάρνηθας, όπως το Κρυονέρι (δημιουργήθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες), οι Θρακομακεδόνες και η Βαρυμπόμπη (οι οποίοι δημιουργήθηκαν από οικοδομικούς συνεταιρισμούς στα μέσα του 20ού αιώνα).

Κατά την αρχαιότητα στην περιοχή της Πάρνηθας αναφέρεται ένας σημαντικός αριθμός οικισμών. Αρχαίοι οικισμοί που αναφέρονται στην περιοχή είναι οι: Αχαρνές, Φυλή, Φρυγία, Αιθαλία, Σφενδάλη, Χαστιαία, Κρωπιά, Δεκελεία, Παιονίδα και Μελαίνων.

Τα πρώην Βασιλικά κτήματα είναι μία από τις ομορφότερες περιοχές της Βόρειας Αττικής και βρίσκονται στους πρόποδες της Πάρνηθας. Η πυκνή βλάστηση, τα συμπαγή πευκοδάση και ο καθαρός αέρας σε συνδυασμό με το πλούσιο δίκτυο δασικών χωματόδρομων, δημιουργούν έναν χώρο ιδανικό για ποδηλατο. Οι διαδρομές που μπορεί να κάνει κανείς στα πρώην Βασιλικά κτήματα είναι πολλές και με διάφορους βαθμούς δυσκολίας.
Άλλα μοναδικά στοιχεία για το περιβάλλον της σημερινής Αθήνας είναι οι πηγές (πλουσιότερη η Κιθάρα), τα ποτάμια και ο καταρράκτης του Κτήματος Τατοΐου. Καταλήγουν όλα στο ρέμα της Χελιδονούς και αποτελούν έναν καταπληκτικό βιότοπο. Ο καταρράκτης βρίσκεται προς τη Βαρυμπόμπη, εκεί που υπάρχουν οι αυθαίρετες χασαποταβέρνες τύπου «Πανόραμα». Ο καταρράκτης πέφτει από ύψος 10 μέτρων αλλά η περιοχή είναι πραγματική ζούγκλα.

ΣTON ΔPOMO από τον aγιο Μερκούριο προς τα Κιούρκα, κάπου στη μέση της διαδρομής, στρίβεις αριστερά και μετά πάλι αριστερά και το θέαμα που αντικρίζεις, ξαφνιάζει. Μια λίμνη! Στην Πάρνηθα. Χειμώνα καλοκαίρι. Μέγιστη διάμετρος 150 μ., περίπου. Μέγιστο βάθος, τον χειμώνα, 4 μ. Ψάρια πολλά, κάθε τόσο πετάγεται από τα ήσυχα νερά της ένας κυπρίνος. Ψαράδες λίγοι. Κάποιοι από αυτούς, πυροσβέστες κατά τα άλλα, μας έφεραν στις όχθες αυτής της λίμνης, αυτοί για ψάρεμα, εμείς απλώς για να πειστούμε για του λόγου τους το αληθές. Από το φυλάκιο της δασοπροστασίας στις όχθες της λίμνης. Μικρής, βέβαια, αλλά λίμνης.

Η λίμνη Μπελέτσι είναι μία μικρή λίμνη που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων περίπου στις ανατολικές πλαγιές τις Πάρνηθας, στην περιοχή Αγία Τριάδα της κοινότητας Αφιδνών, νοτιοδυτικά της κορυφής Μπελέτσι. Πρόκειται για τεχνητή λίμνη η οποία δημιουργήθηκε με δαπάνες των Γεωργίου Νάστου και Αθανασίου Πάντου τη διετία 1972-75 ως αποθεματικό δυναμικό νερού για έργα που τότε κατασκεύαζαν στη περιοχή αλλά και ως μελλοντικό βιότοπο. Ως συνέπεια της κατασκευή της ήταν η αλλαγή της χάραξης του δρόμου που συνέδεε τον Αγ. Μερκουρίο με τις Αφίδνες (Κιούρκα). Το τεχνητό φράγμα συγκράτησε τα νερά της πηγής που βρίσκεται βόρεια με αποτέλεσμα το σχηματισμό της λίμνης. Η λίμνη έχει μέγιστη διάμετρο 130 μέτρα περίπου και μέγιστο βάθος 9 μέτρα, ενώ το συνόλικό της εμβαδόν αγγίζει τα 7.000 τ.μ.. Αποτελεί σημαντικό υδροβιότοπο της περιοχής καθώς συναντώνται αποδημητικά πουλιά και ψάρια, κυρίως κυπρίνοι και χέλια.

Σήμερα, που στο Λεκανοπέδιο της Αθήνας ζει και δραστηριοποιείται το 40% του πληθυσμού της χώρας με συνθήκες διαβίωσης συνεχώς επιδεινούμενης, η αναζήτηση αναψυχής στους γύρω ορεινούς όγκους και ιδιαίτερα στην Πάρνηθα είναι αυξανόμενη.

Η ζήτηση αυτή καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από τους χώρους δασικής αναψυχής που δημιούργησε το Δασαρχείο Πάρνηθας σε πολλούς χώρους του Εθνικού Δρυμού (Μόλα, Μεσιανό Νερό, Πλατάνα, Μπάφι, Αγ. Τριάδα), στο δάσος Τατοϊου, (Πλάτανος, ανάκτορα, Κατσιμίδι, Μαχούνια) και στο δάσος Φυλής (πηγή Φυλής).

Eνα πυκνό και καλά σηματοδοτημένο δίκτυο μονοπατιών διασχίζει το βουνό προς όλες τις κατευθύνσεις, προσφέροντας μοναδικές διαδρομές στους επισκέπτες του Δρυμού. Οι δύο ορειβατικοί σύλλογοι ΕΟΣ Αθηνών, ΕΟΣ Αχαρνών, έχουν προσφέρει πολλά και εξακολουθούν να συμβάλουν στην εξοικείωση του κοινού με το βουνό, οργανώνοντας πεζοπορίες, αθλητικούς αγώνες, αναρριχήσεις κ.τ.λ.

 

DSCN8673 DSCN8675 DSCN8677 DSCN8678 DSCN8679
DSCN8684 DSCN8685 DSCN8688 DSCN8691 DSCN8695
DSCN8696 DSCN8698 DSCN8699 DSCN8700 DSCN8702
DSCN8703 DSCN8708 DSCN8712 DSCN8713 DSCN8714
DSCN8717 DSCN8719 DSCN8720 DSCN8723 DSCN8725
DSCN8727 DSCN8736 DSCN8737 DSCN8738 DSCN8739
DSCN8741 DSCN8752 DSCN8760 DSCN8761 DSCN8771
DSCN8774 DSCN8776 DSCN8783 DSCN8785 DSCN8786

 

Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες copyright: ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ all rights reserved -- Κειμενα: (c) Βικιπαίδεια, kathimerini.gr

 

 

copyright 2011 landscapes.gr || Design & Development adtech.gr || All rights reserved