Balos Lagoon and Gramvousa Island

Fittingly, for an island that has accommodated pirates, there is a lagoon, named the Balos lagoon, between the island and the coast of Crete. There is an islet which forms part of a cape, through the lagoon, called Cap Tigani (which means "frying pan" in Greek). North of Balos, at the Korykon cape, are the ruins of the small ancient Roman city of Agnion, with a temple to the god Apollo.

Gramvousa also Grampousa (Greek: Γραμβούσα or Γραμπούσα, further names include Akra, Cavo Buso, Cavo Bouza, Garabusa and Grabusa) refers to two small uninhabited islands off the coast of north-western Crete in the regional unit of Chania. They are administered from the municipality of amos.

Imeri Gramvousa, hosts the remains of a Venetian fort and the remains of buildings left behind by Cretan insurgents, who were compelled to live as pirates, during the Greek War of Independence. Today, Imeri Gramvousa is a popular tourist attraction.

Agria Gramvousa, is much less hospitable and is located due north of Imeri Gramvousa.

With the outbreak of the Greek War of Independence, the fort fell to the insurgents' hands. In 1823, Emmanouil Tombazis, the Greek provisional government's commissioner for Crete, failed to strengthen the defences at Gramvousa when he had the opportunity, soon after his arrival on the island.

Towards the summer of 1825, a body of three to four hundred Cretans, who had fought with other Greeks in the Peloponnese, journeyed to Crete. On 9 August 1825, led by Dimitrios Kallergis and Emmanouil Antoniadis, this group of Cretans, disguised as Turks, captured the fort at Gramvousa, which became their base. These and subsequent actions revitalized the Cretan insurgency, ushering the so-called "Gramvousa period".

Although the Ottomans did not manage to retake the fort, they were successful in blocking the spread of the insurgency to the islands' western provinces. The insurgents were besieged in Gramvousa for more than two years and they had to resort to piracy to survive. Gramvousa became a hive of piratical activity that greatly affected Turkish-Egyptian and European shipping in the region. During that period the population of Gramvousa became organised and they built a school and a church. The church was called Panagia i Kleftrina and was dedicated to the wives of the klephts, namely the pirates.

In 1828, the new Governor of Greece, Ioannis Kapodistrias, sent Alexander Mavrocordatos with British and French ships to Crete to deal with the pirates. This expedition resulted in the destruction of all pirate ships at Gramvousa and the fort came under British control. On 5 January 1828, on Kapodistrias' orders Hatzimichalis Dalianis landed at Gramvousa with 700 men.

During the Cretan revolt of 1878, only the forts at Gramvousa, Ierapetra, Spinalonga, Heraklion, Rethymnon, Izeddin, Hania, and Kissamos could not be captured by the insurgents because they did not have the necessary artillery.

 

Γραμβουσα και Μπαλος

Γραμβούσα (από τα ιταλικά Garabusa ή Grabusa) είναι όνομα δύο μικρών νησιών της Κρήτης. Τα δύο νησιά (Ήμερη Γραμβούσα και Άγρια Γραμβούσα) βρίσκονται στο βορειοδυτικό τμήμα του Νομού Χανίων. Διοικητικά υπάγονται στο δήμο Κισσάμου.

Το σημερινό κάστρο της Γραμβούσας, κτίσθηκε τον 16o αιώνα (1579-1584) από τους Ενετούς, οι οποίοι έβλεπαν την τουρκική επεκτατικότητα. Πρόκειται για ένα αριστούργημα οχυρωματικής τέχνης για την εποχή εκείνη, το οποίο μετέβαλλαν σε απόρθητο φρούριο. Η θέση του δίνει την δυνατότητα σ’ αυτόν που το κατείχε, να ελέγχει και να παρακολουθεί το στενό που σχηματίζεται μεταξύ Δυτ. Κρήτης και Πελοποννήσου.

Τελικά, οι Ενετοί δεν κατόρθωσαν να αποτρέψουν την κατάληψη της Κρήτης από τους Τούρκους. Το 1645, οι Τούρκοι μετά από μια σύντομη πολιορκία καταλαμβάνουν τα Χανιά, ενώ το 1669 ολοκληρώνεται η κατάκτηση της Κρήτης. Οι Ενετοί, κατάφεραν με την συνθήκη του Μorozini, να κρατήσουν το κάστρο της Γραμβούσας (επίσης την νησίδα της Σούδας και την Σπιναλόγκα), με την ελπίδα ότι κάποτε θα επανακτήσουν τον έλεγχο της Κρήτης. Η Γραμβούσα χρησίμευε σαν βάση των Ενετών, στην απατηλή προσπάθεια να επανακτήσουν την Κρήτη, αλλά και σαν ορμητήριο και καταφύγιο των Κρητών αγωνιστών. Δυστυχώς όμως και το κάστρο αυτό, παραδόθηκε το καλοκαίρι του 1692 από τον Ενετό φρούραρχο, τον Καλαβρέζο αξιωματικό Luca Della Rocca στους Τούρκους, οι οποίοι με την σειρά τους, του έδωσαν κάποια αξιώματα στην Κωνσταντινούπολη και ειρωνικά τον αποκαλούσαν «Καπετάν Γραμβούσα»

Η Γραμβούσα, ήταν το πρώτο κομμάτι της Κρήτης, που απελευθερώθηκε από τους Τούρκους. Έγινε καταφύγιο για περισσότερους από 3000 κατοίκους και η βάση των επιχειρήσεων, για τις επαναστατικές ομάδες. Από την ελεύθερη Γραμβούσα, ξεκινούσαν τα επαναστατικά σώματα οι Καλησπέριδες και σκόρπιζαν τρόμο στους Τούρκους, που σε αντιπερισπασμό οργάνωσαν και αυτοί τις Ζουρίδες, ένοπλα σώματα, που έστηναν παγίδες στους Χριστιανούς.

Εξ αιτίας όμως των πολύ δύσκολων συνθηκών διαβίωσης, οι Γραμβουσιανοί επιδόθηκαν συστηματικά στην πειρατεία, κουρσεύοντας αδιακρίτως όλα τα περαστικά πλοία μεταξύ Γραμβούσας και νήσου Αντικυθήρων, γεγονός που ξεσήκωσε την κοινή γνώμη της Ευρώπης κατά των πειρατών.

Με συμφωνία της Ελληνικής Κυβέρνησης, οι στόλοι Αγγλίας και Γαλλίας κατέλαβαν το κάστρο το 1828 και εξεδίωξαν τους πειρατές. Με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, η Κρήτη παρέμεινε στους Τούρκους και το 1831 η Ρωσική φρουρά της Γραμβούσας, παρέδωσε το κάστρο πάλι στους Τούρκους, προς μεγάλη δόξα της διεθνούς δικαιοσύνης εκείνης της εποχής.

Στην αμμώδη παραλία του Μπάλου αναπτύσσεται μια άλλη μορφή βλάστησης. Τα θαμνώδη είδη όπως το ρείκι (Erica manipuliflora), η γενίστα (Genista acanthoclada), το θυμάρι (Coridothymus capitatus), ο σχοίνος (Pistacia lentiscus), εντυπωσιάζουν με τις μορφές και τα σχήματα, που αποκτούν στην προσπάθεια τους να ανταπεξέλθουν στις δύσκολες οικολογικές συνθήκες της περιοχής, όπως οι δυνατοί βόρειοι άνεμοι και η φυσική αστάθεια των αμμοθινών. Εδώ συναντάμε και τυπικά αμμόφιλα είδη, όπως η θαλάσσια μηδική (Medicago marina), η ψευδορλάγια (Pseudorlaya pumila),η υωσηρίδα (Hyoseris lucida), το κρίνο της παραλίας (Pancratium maritimum),η ψάθα (Ammophila arenaria),το προστατευόμενο είδος κενταύρια η νανώδης (Centaurea pumilio),τα οποία συμμετέχουν στη διατήρηση των αμμοθινών.

Σε ενάλια σπήλαια της περιοχής, γεννά η Μεσογειακή φώκια (Μonachus monachus). Στην περιοχή, έρχεται να αναζητήσει συχνά την τροφή της και η θαλάσσια χελώνα (Caretta caretta), αυστηρά προστατευόμενο είδος, παρόλο που δεν φωλιάζει εδώ. Τα θαλάσσια μαλάκια της λιμνοθάλασσας, δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στην Κρήτη σε αυτή την σύνθεση και ποσότητα.

 

01 02 03 04 05
06 07 08 09 10
11 12 13 14 15
16 17 18 19 20
21 22 23 24 25
26 27 28 29 30
31 32 33 34 35

 

Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες copyright: ChaniaCreteByNikos  - https://www.facebook.com/ChaniaCrete - all rights reserved -- Κειμενα: Wikepedia, gramvousa.com και Βικιπαίδεια

 

 

copyright 2011 landscapes.gr || Design & Development adtech.gr || All rights reserved