Paros Island

Paros (Greek: Πάρος; Venetian: Paro; is an island of Greece in the central Aegean Sea. One of the Cyclades island group, it lies to the west of Naxos, from which it is separated by a channel about 8 km (5 mi) wide. It lies approximately 100 nmi (185 km) south-east of Piraeus. The Municipality of Paros includes numerous uninhabited offshore islets totaling 196.308 km² of land. Its nearest neighbor is the municipality of Antiparos, lying to its southwest.

Historically, Paros was known for its fine white marble, which gave rise to the term "Parian" to describe marble or china of similar qualities. Today, abandoned marble quarries and mines can be found on the island, but Paros is primarily known as a popular tourist spot.

Paros' geographic co-ordinates are 37° N. lat, and 25° 10' E. long. The area is 165 km2 (64 sq mi). Its greatest length from N.E. to S.W. is 13 mi (21 km), and its greatest breadth 10 mi (16 km). The island is of a round, plump-pear shape, formed by a single mountain (724 m (2,375 ft)) sloping evenly down on all sides to a maritime plain, which is broadest on the north-east and south-west sides. The island is composed of marble, though gneiss and mica-schist are to be found in a few places. To the west of Paros lies its smaller sister island Antiparos. At its narrowest, the channel between the two islands is less than 2 km wide. A car-carrying shuttle-ferry operates all day (to and from Pounda, 3 miles south of Parikia). In addition a dozen smaller islets surround Paros.

Paros has numerous beaches including Chrissí Aktí (Golden Beach, Greece) near Drios on the east coast, at Pounda, Logaras, Piso Livadi, Naousa Bay, Parikia and Agia Irini. The constant strong wind in the strait between Paros and Naxos makes it a favoured windsurfing location.

The capital, Parikia, situated on a bay on the north-west side of the island, occupies the site of the ancient capital Paros. Parikía harbour is a major hub for Aegean islands ferries and catamarans, with several sailings each day for Piraeus, the port of Athens, Heraklion, the capital of Crete, and other islands such as Naxos, Ios, Santorini, and Mykonos.

In Parikia town, houses are built and decorated in the traditional Cycladic style, with flat roofs, whitewash walls and blue-painted doors and window frames and shutters. Shadowed by luxuriant vines, and surrounded by gardens of oranges and pomegranates, the houses give the town a picturesque aspect. On a rock beside the sea are the remains of a medieval castle, built almost entirely of the marble remains of an ancient temple. Similar traces of antiquity, in the shape of bas-reliefs, inscriptions, columns, and so on, are numerous. On a rock shelf to the south are remains of a precinct which was dedicated to Asclepius. In addition, close to the modern harbour, the remains of an ancient cemetery are visible, having been discovered recently during 

In Parikia's main square is the town's principal church, the Panagia Ekatontapiliani, literally meaning "church of the hundred doors". Its oldest features almost certainly predate the adoption of Christianity as the state religion of the Roman Empire in 391 AD. It is said to have been founded by the mother of the Roman Emperor Constantine the Great (ruled 306–337 AD), Saint Helen, during her pilgrimage to the Holy Land. There are two adjoining chapels, one of very early form, and also a baptistery with a cruciform font.

Parikia town has a small but interesting archaeological museum housing some of the many finds from sites in Paros. The best pieces, however, are in the Athens National Archaeological Museum. The Paros museum contains a fragment of the Parian Chronicle, a remarkable chronology of ancient Greece. Inscribed in marble, its entries give time elapsed between key events from the most distant past (1500 BC) down to 264 BC.

 

Πάρος

Η Πάρος είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί των Κυκλάδων και βρίσκεται δυτικά της Νάξου, από την οποία τη χωρίζει στενός δίαυλος πλάτους 3 περίπου μιλίων, ενώ από τον Πειραιά απέχει 90 ναυτικά μίλια. Έχει έκταση 194,46 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το μήκος των ακτών της είναι 118,5 χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός του νησιού, κατά την απογραφή του 2001, είναι 12.853 κάτοικοι. Η καίρια γεωγραφική θέση της Πάρου στο κεντρικό Αιγαίο, το σταυροδρόμι των θαλάσσιων δρόμων που συνδέουν την ηπειρωτική Ελλάδα με τα νησιά του Αρχιπελάγους, τα μικρασιατικά παράλια και ευρύτερα τη Μεσόγειο, αποτέλεσε τη διαχρονική βάση για την ανάπτυξη του νησιού.

Η Πάρος έχει σχήμα ελλειψοειδές μειούμενο προς Βορρά. Ο περίπλους της είναι 35 μίλια. Οι ακτές του νησιού, από τις οποίες άλλες σχηματίζουν όμορφες παραλίες (κυρίως στην ανατολική πλευρά του) και φυσικά λιμανάκια και άλλες είναι απότομες και βραχώδεις, είναι περισσότερο διαμελισμένες στη βόρεια πλευρά του. Εκεί σχηματίζεται ο μεγάλος κόλπος της Νάουσας, ένα από τα πιο γραφικά λιμάνια του Αιγαίου. Οι άλλοι δύο μεγάλοι κόλποι του νησιού βρίσκονται στα δυτικά (Παροικιά) και στα ανατολικά (Μάρμαρα). Τα κυριότερα ακρωτήρια της Πάρου είναι: ο Άγιος Φωκάς στον λιμένα της Παροικιάς, ο Κόρακας στο βόρειο άκρο όπου υπάρχει και φάρος, ο Τούρχος (ή Τούρκος), ανατολικά του προηγουμένου, η Αγριά, ΒΑ. άκρο, ακριβώς απέναντι της Νάξου, η Σταφίδα, η Βίγλα, και ο Πύργος ή Πυργάκι, ανατολικά-νοτιοανατολικά, και ο Μαύρος κάβος, το νοτιότερο άκρο.
Πλησίον της νήσου βρίσκονται πλείστες νησίδες και σκόπελοι, όπως οι επικίνδυνες Πόρτες Πάρου, ο Άγιος Σπυρίδωνας, το Δροσονήσι, το Μακρονήσι, η Γλαροπόδα, το Πατερονήσι, το Φίτζι και το Εβραιόκαστρο (ή Βριόκαστρο).
Κυριότεροι λιμένες της Πάρου είναι: της Παροικιάς, της Νάουσας (αρχαία Αργούσα, πολεμικός λιμένας) μεταξύ των Ακρωτηρίων Κόρακα και Τούρχου, και ο λιμένας του Δρυός καλούμενος και Πόρτο Τρίο, νότια. Άλλοι μικρότεροι όρμοι είναι του Φιλιζίου προς Α., του Κεφάλου προς Δ., του Πίσω Λιβαδιού, ΝΑ., και της Αλυκής ΝΔ..

Εσωτερικά το νησί διασχίζεται από Β προς Ν από τέσσερα γυμνά όρη, των οποίων υψηλότερες κορυφές είναι ο Προφήτης Ηλίας (776 μ.), η Πάρπησσα και ο Στρούμπουλας (730 μ.). Πηγαία νερά δεν έχει πολλά και τα περισσότερα υφιστάμενα βρίσκονται στην περιοχή του Δρυού.

Το έδαφος του νησιού είναι πετρώδες και αποτελείται από γρανίτες, ασβεστολιθικά πετρώματα (μάρμαρα), γνευσίους και μαρμαρυγίες. Το παριανό μάρμαρο ήταν γνωστό από την αρχαιότητα ως το καλύτερο της Ελλάδας. Σε μικρή ποσότητα υπάρχει επίσης μαγγάνιο, το οποίο οι Παριανοί το εκμεταλλεύονταν ως το 1960 στα ορυχεία των Θαψανών.

Το κλίμα του νησιού είναι τυπικό κυκλαδίτικο: εύκρατο, ξηρό, με ήπιους χειμώνες και λίγες βροχοπτώσεις. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περίπου 18 βαθμούς Κελσίου, ενώ, από το Μάιο ως το Σεπτέμβριο, η θερμοκρασία ανεβαίνει αρκετά. Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, για 20-30 μέρες περίπου, τη ζέστη του καλοκαιριού μετριάζουν τα μελτέμια (οι "ετησίες" των αρχαίων), που φυσούν με ένταση 5-7 μποφόρ κατά τη διάρκεια της ημέρας και το βράδυ καταλαγιάζουν.

Στην αρχαιότητα σπουδαία προϊόντα της Πάρου ήταν τα σύκα, τα πεπόνια και οι παριανές πίττες. Συγκεκριμένα ο περίφημος Παριανός σατυρικός ποιητής Αρχίλοχος, όταν πήγε στη Θάσο, δεν μπορούσε να ξεχάσει τα μαύρα σύκα τα λεγόμενα "αιμώνια", που ήταν παραγωγή της Πάρου. Ο δε Αθήναιος μνημονεύει τα πεπόνια της Πάρου που τα ονόμαζε "σικυούς σπερματίες". Ο δε Πλίνιος αναφέρει ότι στην Πάρο υπήρχε ένα δάσος του οποίου τα δένδρα δεν καρποφορούσαν, τα δε αλιεύματα πέριξ της Πάρου ήταν περισσότερο αλμυρά από τα συνήθη. Επίσης ο ίδιος αναφέρει και το αξιοπερίεργο ότι στην Πάρο υπήρχε κάποιος "λίθος", (χώμα;), από τον οποίο εξαγόταν ένας χυμός, (πιθανόν με βρασμό), που χρησίμευε ως θεραπευτικό φάρμακο. Άλλα προϊόντα της εποχής εκείνης ήταν τα παριανά ιμάτια που ήταν πορφυροβαφή, τα καλούμενα "βεύδεα". Κυρίως όμως ήταν τα λευκά μάρμαρα που μαζί με της Νάξου και της Πεντέλης συντέλεσαν στη δόξα της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής. Διάσημοι ήταν οι Παριανοί αγαλματοποιοί Σκόπας και Αγοράκριτος, εφάμιλλοι του Φειδία, καθώς και οι ζωγράφοι Νικάνωρ και Αρκεσίλαος.

Σημερα οι μόνιμοι κάτοικοι, οι Παριανοί, ασχολούνται κυρίως με την αλιεία, γεωργία, κτηνοτροφία και τον τουρισμό. Τα προϊόντα της Πάρου είναι ποικίλα και άριστης ποιότητας. Παράγει ετησίως μεγάλες ποσότητες οίνου με συνέπεια να έχει μικρές βιομηχανικές μονάδες οινοποιίας και ουζοποιίας, καθώς επίσης βαμβάκι, λάδι και σύκα, περισσότερο για τις ανάγκες των κατοίκων. Ευφορότερες περιοχές είναι της Παροικίας και της Μάρπησσας. Επίσης η Πάρος έχει αξιόλογα ορυκτά, μεταξύ των οποίων πρωτεύουσα θέση έχει το ονομαστό χιονόλευκο μάρμαρο της Πάρου.

 

6 7 8 paros1 paros10
paros11 paros12 paros13 paros14 paros15
paros16 paros17 paros18 paros19 paros2
paros21 paros22 paros23 paros24 paros25
paros26 paros27 paros28 paros3 paros30
paros31 paros34 paros35 paros36 paros37
paros39 paros4 paros42 paros5 paros50
paros52 paros6 paros7 paros8 paros9

  

Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες: Γιωργος Τρουλινος, Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια

 

 

copyright 2011 landscapes.gr || Design & Development adtech.gr || All rights reserved