Chalkida

Chalcis or Chalkida Ancient Greek/Katharevousa: Χαλκίς), the chief town of the island of Euboea in Greece, is situated on the strait of the Evripos at its narrowest point. The name is preserved from antiquity and is derived from the Greek χαλκός (copper, bronze), though there is no trace of any mines in the area. In the late Middle Ages, it was known as Negropont (Italian: Negroponte, "black bridge"; Greek: Νεγροπόντε), a name that was applied to the entire island of Euboea as well.

The earliest recorded mention of Chalcis is in the Iliad (2.537), where it is mentioned in the same line as its rival Eretria. It is also documented that the ships set for the Trojan War gathered at Avlis, the south bank of the strait nearby the city. Chamber tombs at Trypa and Vromousa dated to the Mycenaean period were excavated by Papvasileion in 1910. In the 8th and 7th centuries BC, colonists from Chalcis founded thirty townships on the peninsula of Chalcidice, and several important cities in Sicily. Its mineral produce, metal-work, purple and pottery not only found markets among these settlements, but were distributed over the Mediterranean in the ships of Corinth and Samos.

With the help of these allies, Chalcis engaged the rival league of its neighbour Eretria in the so-called Lelantine War, by which it acquired the best agricultural district of Euboea and became the chief city of the island. Early in the 6th century BC, its prosperity was broken by a disastrous war with the Athenians, who expelled the ruling aristocracy and settled a cleruchy on the site. Chalcis subsequently became a member of both the Delian Leagues. Aristotle, the great philosopher, also lived in the city.

In the Hellenistic period, it gained importance as a fortress by which the Macedonian rulers controlled central Greece. It was used by kings Antiochus III of Syria (192 BC) and Mithradates VI of Pontus (88 BC) as a base for invading Greece.

The town is now connected to the mainland Greece by two bridges, the "Sliding Bridge" in the west at the narrowest point of the Euripus Strait and a suspension bridge.

The Euripus Strait which separates the city and the island from the mainland was bridged in 411 BC with a wooden bridge. In the time of Justinian the fixed bridge was replaced with a movable structure. The Turks (sometime after 1453) replaced this once again with a fixed bridge. In 1856, a wooden swing bridge was built; in 1896, an iron swing bridge, and in 1962, the existing "sliding bridge". The cable stay suspension bridge which joins Chalcis to the mainland to the south was opened in 1993.

A unique phenomenon takes place at the straits of Euripus. The waters of the gulf can be seen 'racing' parallel to the coast, creating a unique spectacle for people who travel over the bridge.

 

Χαλκιδα

Η Χαλκίδα είναι η πρωτεύουσα και ο κύριος λιμένας του νομού Εύβοιας της περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας.

Είναι κτισμένη στις δύο πλευρές του πορθμού του Ευρίπου με το ένα κομμάτι της να βρίσκεται στην νήσο Εύβοια και το άλλο της στην Στερεά Ελλάδα. Στην ηπειρωτική πλευρά της στον λόφο της Κανήθου δεσπόζει το ενετικό κάστρο του Καράμπαμπα που μαζί με την γέφυρα του Ευρίπου και το μοναδικό φαινόμενο αλλαγής της κατεύθυνσης των υδάτων ανά έξι ώρες και ενδιάμεσα μίας ώρας στασιμότητας αποτελούν τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 η Χαλκίδα έχει πληθυσμό 55.264 κατοίκους.

Η Χαλκίδα με τα δύο λιμάνια στον Εύριπο, υπήρξε μία από τις πιο δραστήριες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας. Δημιούργησε αποικίες από τη Θράκη ως την Ιταλία και Σικελία. Η επίκαιρη γεωγραφική και στρατηγική της θέση συχνά την ανάγκασε να υπαχθεί στις κατακτητικές βλέψεις διαφόρων δυνάμεων κατά την ιστορική της διαδρομή, αλλά και να αποτελέσει αναπόσπαστο τμήμα των αυτοκρατοριών τόσο της αρχαιότητας, όσο και του Μεσαιώνα.

Με το τέλος των Ρωμαϊκών χρόνων και την είσοδο στα πρώιμα βυζαντινά χρόνια η πόλη γίνεται η πρώτη επισκοπή που ανήκει στη δικαιοδοσία του μητροπολίτη της Αχαΐας, όπως και διοικητικά ανήκει στην επαρχία της Αχαΐας. Η περίοδος των βυζαντινών χρόνων χαρακτηρίζεται από τη μεταφορά της πόλης πιο κοντά προς τη θάλασσα, στη θέση που βρίσκεται σήμερα, με σημαντικό λιμάνι της εκείνο του Αγίου Στεφάνου. Η πόλη οχυρώθηκε εκ νέου στα χρόνια του Ιουστινιανού, πιθανώς για να αντιμετωπίσει τις διάφορες εχθρικές επιδρομές. Έτσι η πόλη επέζησε των αραβικών επιδρομών του 7ου αιώνα. Η Χαλκίδα συνέχισε να είναι σημαντικός εμπορικός σταθμός σε όλη τη διάρκεια των βυζαντινών και υστεροβυζαντινών χρόνων, ώσπου καταστράφηκε από τις νορμανδικές επιθέσεις το 1146 που διευθύνονταν από τον Ρογήρο της Σικελίας.

Το 1204, με την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, η Εύβοια δόθηκε ως τιμάριο στον φλαμανδό ιππότη Jacques d’ Avesnes για λίγο, καθώς αργότερα χωρίστηκε σε τρία μέρη και το καθένα δόθηκε και σε λομβαρδούς ιππότες της οικογένειας των Delle Carceri και Percorari. Αυτοί ήταν οι ονομαστοί τριτημόριοι. Τα χρόνια της Φραγκοκρατίας είναι χρόνια ακμής για τη βαρωνία της Χαλκίδας τόσο λόγω του ανεπτυγμένου εμπορίου, όσο και από την κατεργασία της πορφύρας και τη λειτουργία των τραπεζικών οργανισμών των Βενετών. Σταδιακά η εξουσία της Εύβοιας πέρασε στη Βενετία και ο βάϊλος διοικούσε το νησί. Μετά την ανακατάληψη μάλιστα της Κωνσταντινούπολης το 1261, ο λατίνος πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης εγκαταστάθηκε στη Χαλκίδα. Στα χρόνια αυτά ως το 1470, που η πόλη πέρασε στους Τούρκους, έμεινε στα χέρια των Βενετών κυρίων της και δεν ήταν λίγες οι φορές που υπέφερε από τους πειρατές.

Την περίοδο της Τουρκοκρατίας λόγω της επίκαιρης θέσης της κατέστη έδρα του Καπουδάν Πασά και το Πασαλίκι του Εγρίπου ήταν διοικητική διαίρεση που συμπεριελάμβανε όλη σχεδόν τη Στερεά Ελλάδα. Στην περίοδο εκείνη ως τον 17ο αιώνα περίπου ο πλούτος της Εύβοιας προσείλκυε την εγκατάσταση σε αυτήν αγάδων, αλλά παράλληλα πολλές φορές υπήρξε και στόχος πειρατικός. Στα τέλη του 17ου αιώνα πολιορκήθηκε η Χαλκίδα από το γνωστό βενετό ναύαρχο Μοροζίνι, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Κατά την έκρηξη της ελληνικής επανάστασης το 1821 και παρά το γεγονός ότι το νησί της Εύβοιας έγινε θέατρο πολλών μαχών, οι ισχυρές τουρκικές δυνάμεις που βρίσκονταν στο νησί δεν επέτρεψαν την οριστική του απελευθέρωση. Από τον τουρκικό ζυγό απαλλάχθηκε οριστικά με την παράδοση της Χαλκίδας στις 7 Απριλίου 1833 και της Καρύστου δύο μέρες αργότερα για να ενταχθεί στα όρια του νεοϊδρυθέντος ελληνικού κράτους.

 

DSC_2878 DSC_2880 DSC_2883 DSC_2885 DSC_2892
DSC_2895 DSC_2897 DSC_2898 DSC_2899 DSC_2901
DSC_2903 DSC_2904 DSC_2905 DSC_2908 DSC_2909
DSC_2910 DSC_2911 DSC_2914 DSC_4412 DSC_4414

  

Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες: Γιωργος Τρουλινος, Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια

 

 

copyright 2011 landscapes.gr || Design & Development adtech.gr || All rights reserved