Vlahia, Sarakiniko
Παραλια Βλαχιας και Σαρακινικου

Το Δ.Δ. της Βλαχιάς, μαζί με τον οικισμό του Σαρακήνικου, βρίσκονται στο ανατολικό παραλιακό άκρο του Δήμου Κηρέως, στους πρόποδες του όρους Πυξαριά, κοντά στις Ευβοϊκές παραλίες του Αιγαίου, μέσα σε ένα εξόχως προικισμένο από τη φύση περιβάλλον.
Αυτό ακριβώς το περιβάλλον προετοιμάζει ένα ιδιαίτερα ευοίωνο μέλλον για τη συγκεκριμένη περιοχή σε ότι αφορά την τουριστική της ανάπτυξη, αφού δεν... υστερεί, ως προς τα φυσικά της εφόδια σε τίποτε ανάλογων φημισμένων τουριστικών κέντρων του κόσμου. Αντίθετα έχει να επιδείξει πολλά πλεονεκτήματα που χρήζουν τουριστικής αξιοποίησης.
Η διαδρομή των 7 χλμ που χωρίζουν τη Βλαχιά από το Πήλι αδικείται αν χαρακτηρισθεί απλά σαν μαγευτική. Στο μεγαλύτερο κομμάτι του ο δρόμος βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από τη θάλασσα σε υψόμετρο που κυμαίνεται από 1 ως και 200 μέτρα.

Από τη μια πλευρά του υψώνονται οι καταπράσινες και κατάφυτες από πολλά είδη δένδρων (πεύκα, αριές, κουμαριές, ελιές, αχλαδιές κ.α.) πλαγιές του Πυξαριά και από την άλλη οι ίδιες πλαγιές κατρακυλούν απότομα μέχρι τα νερά του Αιγαίου προκαλώντας δέος αλλά και οπτική απόλαυση. Σε μερικά σημεία τα πεύκα αγγίζουν το κύμα όπως συμβαίνει σε πολλά σημεία των ακτών της Βορειοανατολικής Εύβοιας. Τόσο από τη μια πλευρά του δρόμου στο δάσος όσο και από την άλλη στη θάλασσα η χλωρίδα και η πανίδα οργιάζουν. Κοπάδια από κίσσες αλλά και άλλα μικρότερα πουλιά φωλιάζουν στις φυλλωσιές της ποικιλίας των πυκνοφυτεμένων δένδρων του βουνίσιου δάσους, ενώ οι βραχώδεις ακτές σε προσιτά βάθη φιλοξενούν πολλά είδη ψαριών.

Η Βλαχιά μαζί με το Σαρακήνικο σήμερα αριθμούν περίπου 300 κατοίκους. Κατά την επικρατέστερη εκδοχή το όνομα της η Βλαχιά το οφείλει στους βλάχους που μετοίκισαν παλιότερα εδώ. Οι Τούρκοι ονόμαζαν την περιοχή «Οσνάρι» ή Αυλωνάρι. Κάποιες ενδείξεις μαρτυρούν πως η περιοχή της Βλαχιάς κατοικούταν από την εποχή του Βυζαντίου. Η τοποθεσία αγοράστηκε το 1836 από τους εκεί ποιμένες και δημιουργήθηκε το σημερινό χωριό. Στην άκρη του χωριού της Βλαχιάς υπάρχει ένα νέο εκκλησάκι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που έχει χτιστεί στη θέση βυζαντινού από το οποίο σώζεται μονολιθικός κίονας και θωράκιο. Οι κάτοικοι σήμερα ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την εκμετάλλευση των δασών.

 

DSC_4304 DSC_4307 DSC_4313 DSC_4314 DSC_4316
DSC_43181 DSC_4321 DSC_4326 DSC_4330 DSC_4331
DSC_4333 DSC_4337 DSC_4340 DSC_4341 DSC_4342
DSC_4345 DSC_4346 DSC_4348 DSC_4351 DSC_4354
DSC_4356 DSC_4357 DSC_4359 DSC_4360 DSC_4361
DSC_4363 DSC_4364 DSC_4366 DSC_4367 DSC_4369
DSC_4372 DSC_4375 DSC_4378 DSC_4381 DSC_4385
DSC_4387 DSC_4391 DSC_4400 DSC_4404 DSC_4405

  

Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες: Γιωργος Τρουλινος, Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια

 

 

copyright 2011 landscapes.gr || Design & Development adtech.gr || All rights reserved