Valia-Kalda


Pindus National Park, also known as Valia-Kalda, is a national park in mainland Greece, situated in an isolated mountainous area at the periphery of West Macedonia and Epirus, in the northeastern part of the Pindus mountain range. It was established in 1966 and covers an area of 6,927 hectares (17,120 acres). The park's core zone, 3,360 hectares (8,300 acres), covers the greatest part of the Valia Kalda valley and the slopes of the surrounding peaks.

The national park has an elevation range from 1,076 to 2,177 metres (3,530 to 7,142 ft) and is characterized by dense forests of European black pine and common beech, rocky ridges, several peaks over 2,000 metres (6,600 ft), rapid streams and mountain lakes. The area belong to the wider Pindus Mountains mixed forests ecoregion and is a representative part of Pindus mountain range. Moreover, it belongs to the Natura 2000 ecological network of protected areas and is one of the three places in Greece that hosts a population of bears.

The park lies on the borders of Grevena and Ioannina regional unit, north of the town of Metsovo and near the villages of Vovousa, Perivoli and Milea. There are no settlements or any facilities inside the protected area's borders.

Several peaks reach an altitude of over 2,000 m (6,600 ft); these include Avgo, 2,177 m (7,142 ft), Kakoplevri, 2,160 m (7,090 ft), Flegga, 2,159 m (7,083 ft), Tria Sinora, 2,050 m (6,730 ft) and Aftia, 2,082 m (6,831 ft).

The park's climate is montane and varies according to elevation and aspect. Annual rainfall ranges 1,000 to 1,800 mm (39 to 71 in), whereas mean monthly temperatures vary between 0.9 to 21.4 °C (33.6 to 70.5 °F)

The park was established in 1966 and is considered one of the most important protected areas for the maintenance of mountainous biodiversity and ecosystem integrity at the national level. Forests of European black pine (Pinus nigra) and common beech (Fagus sylvatica) cover the park's lower and middle altitudes 1,000 to 1,600 m (3,300 to 5,200 ft), with several of these trees being more than 700 years old. At higher altitudes 1,600 to 1,900 m (5,200 to 6,200 ft), Bosnian pine (Pinus heldreichii) woodland is dominant, while at the greatest heights 1,900 to 2,177 m (6,234 to 7,142 ft), only certain types of bushes are found in the treeless alpine meadows. Additionally, the dry places and the lower parts of the valley are characterized by the domination of Buxus sempervirens, while some individuals of Abies borisii-regis are scattered among the Pinus nigra and Fagus sylvatica forests.

In total, 415 types of plants and 86 species of mushroom are recorded in the area. A number of local flower types are considered endemic to the Balkans, such as Dianthus deltoides and Allium breviradum. On the other hand, many endemic plants of central and northern Greece grow also in the park, like the Centaurea vlachorum. Moreover, rare species of the forests of Pindus mountains, typical of the lower geological layers, are Minuartia baldaci, Bornmuellera tymphaea, Campanula hawkinsiana, Viola dukadjinica and Silene pindicola. The most important places for the gathering of rare plants are the northern slopes of the peaks of Aftia, Flegga and Kapetan Kleidi. All the above places are very steep and difficult for grazing animals and therefore natural regeneration of the forest in this area is progressing normally and many rare plants are conserved. The serpentine soil, which is dominant in the area of the Pindus National Park also favors the growing of rare endemic plant species.

Pindus National Park is considered as one of the least visited and least known national parks in Europe and it is not signposted from the main roads of the region. The area offers opportunities for hiking with its dirt roads being in good condition except in winter. The park can be best accessed from north, from the village of Perivoli, while there is also a track from the west side, near Milia. A climbing resort lies near Mavrovouni peak, at a height of 1,950 metres (6,400 ft), which is an ideal base for excursions to the park's area. According to the local legislation, the collection of any kind of organism is not allowed, while camping and staying in the park's core after the setting of the sun is prohibited. Additional restrictions include the lighting of fires, while activities such as kayaking and rafting need a special clearance from the local forestry.

 

Βάλια Κάλντα

Ο Εθνικός Δρυμός Πίνδου, γνωστός και ως Βάλια Κάλντα βρίσκεται σε ιδιαίτερα δυσπρόσιτη περιοχή της οροσειράς της Πίνδου στα όρια μεταξύ των νομών Γρεβενών και Ιωαννίνων. Η συνολική του έκταση φτάνει τα 68.990 στρέμματα.

Ο δρυμός περιλαμβάνει την κοιλάδα της Βάλια Κάλντα και του Αρκουδορέματος καθώς και τα βουνά Λύγκος και Μαυροβούνι. Χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα από την ποικιλία μορφολογικών αντιθέσεων με απότομους γκρεμούς και ορμητικούς χειμάρρους, καθώς και πυκνά δάση.

Το πάρκο βρίσκεται στα σύνορα του Νομού Γρεβενών με τον Νομό Ιωαννίνων, βόρεια της πόλης του Μετσόβου και περιφερειακά βρίσκονται τα χωριά Βωβούσα, Περιβόλι, Κρανιά Γρεβενών και Μηλέα Γρεβενών. Δεν υπάρχουν οικισμοί εντός των ορίων της προστατευόμενης περιοχής. Ο πυρήνας του Δρυμού καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της κοιλάδας της Βάλια Κάλντα («ζεστή κοιλάδα» στα Βλάχικα) και τις πλαγιές των γύρω κορυφών. Αυτές οι κορυφές, μέρος της οροσειράς Λύγκος, σχηματίζουν ένα πέταλο γύρω από την κοιλάδα, αφήνοντας ένα άνοιγμα προς τη Δύση. Αρκετές κορυφές φτάνουν σε υψόμετρο πάνω από 2000 μέτρα. Μεταξύ αυτών βρίσκονται οι κορυφές Αυγό (2.177 μ.), Κακοπλεύρι (2.160 μ.), Φλέγγα (2.159 μ.), Τρία σύνορα (2.050 μ.), Αυτιά (2.082 μ.) και Σαλατούρα (2.019 μ.).

Στο δρυμό ανήκουν και τα δύο μικρά ορεινά ρέματα, ο Σαλατούρας και το Ζεστό ρέμα, που ενώνονται με το Αρκουδόρεμα, τον ορμητικό παραπόταμο του Αώου.

Ο Δρυμός περιλαμβάνει συνολικά 68.990 στρέμματα από τα οποία 33.490 ανήκουν στον πυρήνα και 35.500 στη ζώνη προστασίας.

Αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους και παρθένους δρυμούς. Είναι από τους τελευταίους βιότοπους της καφετιάς αρκούδας, του λύκου και του αγριόγιδου καθώς και χώρος όπου καταφεύγουν να ξεχειμωνιάσουν τα πιο σημαντικά είδη της ελληνικής πανίδας. Κάθε χρόνο δεκάδες περιηγητές επισκέπτονται την κοιλάδα της Βάλια Κάλντα ώστε να θαυμάσουν τα μοναδικά και αξέχαστα τοπία της.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 1400 μέτρων και περικλείεται από βουνά με υψόμετρο πάνω από 2000 μέτρα μεταξύ αυτών βρίσκονται οι κορυφές Αυγό (2.177 μ.), Πυροστία (1.965 μ.), Αυτιά (2.055 μ.), Μηλιά (2.180 μ.), Φλέγκα (2.158 μ.), Κακοπλεύρι (2.160 μ.), Τρία σύνορα (2.050 μ.) και Σαλατούρα (2.019 μ.).

Στα όρια της περικλείεται έκταση 69.000 στρεμμάτων. Από αυτή την έκταση τα 35.000 στρέμματα αποτελούν την προστατευόμενη περιοχή γύρω από τον πυρήνα. Ο Δρυμός σκοπεύει στην προστασία της πλούσιας πανίδας και χλωρίδας με ιδιαίτερη έμφαση στα αιωνόβια ρόμπολα και μαυρόπευκα. Ο δρυμός καλύπτεται από εκτεταμένα δάση κωνοφόρων και οξιάς και πάρα πολλά είδη ενδημικών φυτών των Βαλκανίων και της Ελλάδας (ανάμεσά τους το ενδημικό φυτό της περιοχής Centaurea vlachorum, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν των Βλάχων που κατοικούν στα γειτονικά χωριά). Η κοιλάδα περικλείεται από τους γύρω ορεινούς όγκους της Βαλέα. Στον δρόμο θα συναντήσουμε τα ομορφότερα δάση Μαύρης Πεύκης, Οξιάς, Λευκόδερμης όπως και διάσπαρτα άτομα Πεύκης.

Επίσης, πολύ πλούσια είναι τόσο η χλωρίδα όσο και η πανίδα της περιοχής. Φιλοξενεί περισσότερα από 80 είδη πουλιών(11 από τα οποία είναι αρπακτικά)ορισμένα είναι και προστατευόμενα. Μερικά από αυτά τα πουλιά είναι γεράκια, γερακίνες, αετοί όπως επίσης πουλιά του δάσους και των νυκτόβιων. Αποτελεί καταφύγιο για κάθε λογής άγριο ζώο. Άλλα σπάνια θηλαστικά που ζουν εκεί είναι η βίδρα, το ζαρκάδι και ο αγριόγατος. Στα ποτάμια της κοιλάδας συναντάμε δυο σπάνια είδη πέστροφας (Trutta Fario και Salvelinus Fontinalis). Επιπλέον, υπάρχουν πολλά είδη μανιταριών και ερπετών όπως οχιές, σαύρες, σαλαμάνδρες, αστρίτες. Επτά από αυτά τα είδη προστατεύονται σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το κλίμα είναι ορεινό-μεσογειακό από τα πλουσιότερα στην Ελλάδα σε κατακρημνίσματα και χιονοπτώσεις. Περιλαμβάνει πολλές βροχές και καταιγίδες επηρεασμένες από το ανάγλυφο με υψηλή νέφωση και ομίχλες. Οι σφοδροί άνεμοι δημιουργούν παγοκρυστάλλους και οι παγετοί είναι συνηθισμένοι από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο. Τα καλοκαίρια είναι δροσερά με τοπικές βροχές.

Ψηλά στη Βάλια Κάλντα κάτω από την κορυφή Φλέγκα υπάρχουν δυο λιμνούλες (δρακολίμνες) που έχουν ολόκληρο τον χρόνο νερό και είναι από τα ξεχωριστά αξιοθέατα της περιοχής γιατί βρίσκονται σε υψόμετρο 1960 μέτρων. Σύμφωνα με τον μύθο οι δράκοι της Πίνδου ζούσαν ο ένας στο Σμόλικα και ο άλλος στη Γκαμήλα. Ο ένας πετούσε βράχους και ο άλλος κορμούς. Στο γεγονός αυτό(σε συνδυασμό με το μεγάλο πληθυσμό τριτώνων που κατοικούν σε αυτές) αποδίδεται και η ονομασία δρακολίμνες.

Η κοιλάδα διασχίζεται από δύο ρέματα το Ποταμάκι ζεστό και Σαλιατούρας Ρέμα όπου μαζί σχηματίζουν το Αρκουδόρεμα. Αποτελεί παραπόταμο του Αώου ποταμού και είναι ένα από τα βασικά αξιοθέατα της Βάλια Κάλντα καθώς περιλαμβάνεται σε όλες τις διαδρομές εξερεύνησης της.

 

01 02 03 04 05
06 07 08 09 10
11 12 13 14 15

 

Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες copyright: ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ all rights reserved -- Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια

 

 

copyright 2011 landscapes.gr || Design & Development adtech.gr || All rights reserved