Tsakonia Arcadia

Tsakonians are a native Greek population group, speakers of the Tsakonian dialect, or more broadly, inhabitants of Tsakonia in the eastern Peloponnese and followers of certain Tsakonian cultural traditions, such as the Tsakonian dance.

The term Tsakonas or Tzakonas first emerges in the writings of Byzantine chroniclers who derive the ethnonym from a corruption of Lakonas, a Laconian/Lacedaemonian (Spartan) — a reference to the Doric roots of the Tsakonian language and the people's relatively late conversion to Christianity and practice of pagan Hellenic customs.

According to the Byzantine historian George Pachymeres, some Tsakonians were resettled by the Byzantine emperor Michael VII Ducas in Propontis. They lived in the villages of Vatka and Havoutsi, where the Gösen River (Aesepus) empties into the sea. However, based on the preservation of features common to both Propontis and the Peloponnesian dialects, Prof. Thanasis Costakis thinks that the date of settlement must have been several centuries later.

Tsakonians in later time were known for their masonry skills many were also shepherds. A common practice was for a small crew of men under a mastora to leave their village after the feast of Saint Demetrius and to return at Easter. They would travel as far as Attica doing repairs and white-washing houses. The Tsakonian village of Kastanitsa was known for its chestnuts and derives its name from the Greek word for the nut.

Tsakonian has no official status. Prayers and liturgies of the Greek Orthodox Church have been translated into Tsakonian, but the ancient Koine of the traditional church services is usually used as in other locations in Greece. Some teaching materials in Tsakonian for use in local schools have reportedly also been produced.

 

Τσακωνια - Αρκαδια

Ονομάζεται "Τσακωνιά" η περιοχή της νοτιοανατολικής Κυνουρίας που εκτείνεται από τις ανατολικές υπώρειες του Πάρνωνα μέχρι τον Αργολικό κόλπο, σε μήκος 30-40 χλμ. και πλάτος 20-25 χλμ. (παλαιότερα η έκτασή της φαίνεται ότι ήταν μεγαλύτερη). Σήμερα η περιοχή αυτή μοιράζεται μεταξύ των Δήμων Βόρειας Κυνουρίας, Τυρού και Λεωνιδίου.

Στην Τσακωνιά ανήκουν: το Λεωνίδιο, τα Μέλανα, ο Τυρός, ο Άγιος Ανδρέας, ο Πραστός, η Καστάνιτσα, η Σίταινα, τα Σαπουνακαίικα, ο Πραματευτής και μικροί συνοικισμοί όπως η Σαμπατική, η Βασκίνα, το Λιβάδι, η Φούσκα κ.ά.

Οι Τσάκωνες αναφέρονται συχνά από τους Βυζαντινούς συγγραφείς. Κατά τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο (10ος αι. μ.Χ.), το Βυζάντιο χρησιμοποιούσε τους Τσάκωνες για τη φύλαξη των φρουρίων. Αυτή η δραστηριότητα κράτησε μέχρι την κατάλυση της Αυτοκρατορίας, οπότε σημειώθηκε μία ευρεία μετανάστευση Τσακώνων σε ευρωπαϊκές χώρες, όπου διακρίθηκαν ως έμποροι.

Για την προέλευση της λέξης "Τσάκωνες" έχουν διατυπωθεί περί τις 20 εκδοχές. Τελευταία, ο καθηγητής Γλωσσολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Χ. Συμεωνίδης τη συσχετίζει προς το "Τράχωνες". Ο Κωνσταντίνος Άμαντος, πάλι, ανέπτυξε τη θεωρία της παραγωγής της από το Εξωλάκωνες- Ετσωλάκωνες- Ετσωάκωνες- Τσάκωνες. (Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι για να έχουμε "Εξωλάκωνες" πρέπει να υπάρχουν και "Εσωλάκωνες", αλλά τέτοια ονομασία δεν παραδίδεται).

Βασικά χαρακτηριστικά των Τσακώνων, καθ' όλη την ιστορική τους διαδρομή, είναι η περηφάνεια και το αδούλωτο φρόνημα, πράγμα που το παραδέχονται-έστω και έμμεσα- ακόμα και αυτοί που είναι αρνητικά προκατειλημμένοι, όπως είναι ο Τούρκος περιηγητής Evliya Tchelebi. Ο περιηγητής, που περιηγήθηκε την Ελλάδα, ήρθε και στη Λακωνία, έφθασε δε και στη Μονεμβασία κατά το έτος 1668. Η περιγραφή της Τσακωνιάς του Τούρκου περιηγητή περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Γάλλου Η. Pernot "Εισαγωγή στη μελέτη Τσακωνικής Διαλέκτου".

Την ιδιαίτερη οντότητά τους την οφείλουν οι Τσάκωνες στα διαφορετικά -σε σχέση με τους λοιπούς Έλληνες- πολιτισμικά τους χαρακτηριστικά, όπως είναι η τσακώνικη διάλεκτος, ο τσακώνικος χορός και η τσακώνικη φορεσιά. 

H Υφαντουργία είναι μια κατ' εξοχή παραδοσιακή τέχνη στην περιοχή της Τσακωνιάς, κύρια στο Λεωνίδιο, στον Τυρό και στα Πέρα Μέλανα. Φημισμένα έναι τα τσακώνικα ταγάρια με τα όμορφα και χαρούμενα σχέδιά τους καθώς και άλλα υφαντά.

Ας σημειωθεί ότι στο Λεωνίδιο παλαιότερα ανθούσε η ταπητουργία και υπήρχαν αρκετά εργαστήρια ταπητουργίας με πλούσια παραγωγή. Εδώ και αρκετά χρόνια όμως τα εργαστήρια αυτά έκλεισαν. 

Παρ' όλα αυτά, και εις πείσμα των καιρών, η τοπική παράδοση και παραγωγή ακόμα ανθίσταται... Σήμερα υπάρχουν ακόμα εργαλειοί σε αρκετά σπίτια. Εκεί οι γυναίκες υφαίνουν σε παραδοσιακά σχέδια στον εργαλειό στρωσίδια για το κρεββάτι και το πάτωμα και τα παραδοσιακά τσακώνικα ταγάρια. Χρησιμοποιούν όμορφα λαϊκά μοτίβα σε εντυπωσιακά και αρμονικά χρώματα.

Σε τοπικές εκθέσεις που διοργανώνονται τακτικά στην περιοχή της Κυνουρίας, ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει και συχνά να αγοράσει τα υφαντά της περιοχής. Μια αντιπροσωπευτική έκθεση υφαντών φιλοξενείται στην λαογραφική συλλογή των Πέρα Μελάνων.
 

01 02 03 04 05
06 07 08 09 10
11 12 13 14 15
16 17 18 19 20
21 22 23 24 25
26 27 28 29 30
31 32 33 34 35
36 37 38 39 40
41 42 43 44 45
46 47 48 49 50
51 52 53 54 55
56 57 58 59 60
61 62 63 64 65
66 67 68 69 70

 

Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες copyright: ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ Κειμενα: Βικιπαίδεια και arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia

 

 

copyright 2011 landscapes.gr || Design & Development adtech.gr || All rights reserved