Aegina


Aegina is one of the Saronic Islands of Greece in the Saronic Gulf, 27 km (17 mi) from Athens. Tradition derives the name from Aegina the mother of the hero Aeacus, who was born on the island and became its king. During ancient times Aegina was a rival of Athens, the great sea power of the era.

Aegina is roughly triangular in shape, approximately 15 km (9.3 mi) from east to west and 10 km (6.2 mi) from north to south, with an area of about 87 km2 (34 sq mi).

An extinct volcano constitutes two thirds of Aegina. The northern and western sides consist of stony but fertile plains, which are well cultivated and produce luxuriant crops of grain, with some cotton, vines, almonds, olives and figs, but the most characteristic crop of Aegina today (2000s) is pistachio. Economically, the sponge fisheries are of notable importance. The southern volcanic part of the island is rugged and mountainous, and largely barren. Its highest rise is the conical Mount Oros (531 m) in the south, and the Panhellenian ridge stretches northward with narrow fertile valleys on either side.

The beaches are also a popular tourist attraction. Hydrofoil ferries from Piraeus take only forty minutes to reach Aegina; the regular ferry takes about an hour, with ticket prices for adults within the 4-15 euro range. There are regular bus services from Aegina town to destinations throughout the island such as Agia Marina. Portes is a fishing village on the east coast.

Aegina obtained money for its defences by reluctantly sacrificing its cherished relic, the head of St. George, which had been carried there from Livadia by the Catalans. In 1462, the Venetian Senate ordered the relic to be removed to St. Giorgio Maggiore in Venice and on 12 November, it was transported from Aegina by Vettore Cappello, the famous Venetian commander. In return, the Senate gave the Aeginetes 100 ducats apiece towards fortifying the island.

In 1519, the government was reformed. The system of having two rectors was found to result in frequent quarrels and the republic thenceforth sent out a single official styled Bailie and Captain, assisted by two councilors, who performed the duties of camerlengo by turns. The Bailie’s authority extended over the rector of Aegina, whereas Kastri (opposite the island Hydra) was granted to two families, the Palaiologoi and the Alberti.

Society at Nauplia was divided into three classes: nobles, citizens and plebeians, and it was customary for nobles alone to possess the much-coveted local offices, such as the judge of the inferior court and inspector of weights and measures. The populace now demanded its share and the home government ordered that at least one of the three inspectors should be a non-noble.

Aegina had always been exposed to the raids of corsairs and had oppressive governors during these last 30 years of Venetian rule. Venetian nobles were not willing to go to this island. In 1533, three rectors of Aegina were punished for their acts of injustice and there is a graphic account of the reception given by the Aeginetans to the captain of Nauplia, who came to command an enquiry into the administration of these delinquents (vid. inscription over the entrance of St. George the Catholic in Paliachora). The rectors had spurned their ancient right to elect an islander to keep one key of the money-chest. They had also threatened to leave the island en masse with the commissioner, unless the captain avenged their wrongs. In order to spare the economy of the community, it was ordered that appeals from the governor's decision should be made on Crete, instead of in Venice. The republic was to pay a bakshish to the Turkish governor of the Morea and to the voivode who was stationed at the frontier of Thermisi (opposite Hydra). The fortifications too, were allowed to become decrepit and were inadequately guarded.

In Greek mythology, Aegina was a daughter of the river god Asopus and the nymph Metope. She bore at least two children: Menoetius by Actor, and Aeacus by the god Zeus. When Zeus abducted Aegina, he took her to Oenone, an island close to Attica. Here, Aegina gave birth to Aeacus, who would later become king of Oenone; thenceforth, the island's name was Aegina.

Aegina was the gathering place of Myrmidons; in Aegina they gathered and trained. Zeus needed an elite army and at first thought that Aegina, which at the time did not have any villagers, was a good place. So he changed some ants (Greek: Μυρμύγκια, Myrmigia) into warriors who had 6 hands and wore black armor. Later, the Myrmidons, commanded by Achilles, were known as the most fearsome fighting unit in Greece.

 

H Αίγινα

Η Αίγινα είναι νησί του Σαρωνικού Κόλπου. Με το αυτό όνομα φέρεται η πρωτεύουσα και ο κύριος λιμένας της νήσου. Κατά την αρχαιότητα αποτελούσε εποικιστικό κέντρο Πελοποννήσιων, Αιγαιατών και Μυρμιδόνων. Αργότερα υπάγεται μαζί με άλλες ναυτιλιακές πόλεις στο θεσμό της Αμφικτυονίας της Καλαυρίας, συμμετέχει στη ναυμαχία της Σαλαμίνας ενάντια στους Πέρσες και κατά την κλασική εποχή αποτελεί πόλη της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Η πόλη της Αίγινας αποτέλεσε την πρώτη πρωτεύουσα της Ελλαδας. Σήμερα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση, πληθυσμό και ανάπτυξη νησί του Αργοσαρωνικού και νησιωτικό προάστιο του Πειραιά.

Η Αίγινα βρίσκεται στο κέντρο του Σαρωνικού Κόλπου, περιβαλλόμενη από το Αγκίστρι, τα Μέθανα, την Τροιζήνα, τον Πόρο και τον Πειραιά και έχει συνολικό εμβαδόν 82,63 τετραγωνικά χιλιόμετρα καθιστώντας το έτσι το δέυτερο μεγαλύτερο νησί του Αργοσαρωνικού. Το μήκος των ακτών της είναι 57 χλμ. Το έδαφός της είναι ηφαιστιογενές με τις βόρειες περιοχές να αποτελούνται από ιζηματογενή πετρώματα και τις νότιες απο εκρηξιγενή. Αποτελείται από χαμηλούς λόφους και κάποιες πεδινές εκτάσεις. Το ψηλότερο βουνό είναι το Όρος με ύψος 532 μέτρα ενώ δεν έχει ποτάμια και γενικά τρεχούμενο νερό. Η πανίδα του νησιού αποτελείται από τρυγόνια, λαγούς, αγρικούνελα και αλεπούδες ενώ η χλωρίδα από αγριελιές, πουρνάρια, φρύγανα, ράμνους και φιλίκια.

ΤΟ 1896 ο ιατρός Νικόλαος Περόγλου ξεκίνησε την συστηματική καλλιέργεια φιστικιού, η οποία σύντομα άρχισε να εξαπλώνεται μεταξύ των κατοίκων του νησιού. Από το 1950 η καλλιέργεια του φιστικιού είχε εκτοπίσει σε σημαντικό βαθμό την υπόλοιπη γεωργική δραστηριότητας λόγω του μεγάλου περιθώριου κέρδους που απέδιδε αλλά και της φυλοξήρας που απειλούσε τα αμπέλια. Η ποιότητα του "φιστικιού Αιγίνης", ονομασία που κατοχυρώθηκε ως προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) το 1996, θεωρείται διεθνώς εξαιρετική υπερτερώντας αρκετές ξένες ποικιλίες και οφείλεται στις ιδιαίτερες κλιματικές συνθήκες του νησιού (ξηρασία) αλλά και στα ηφαιστειογενή χαρακτηριστικά του εδάφους. Σήμερα οι μισοί φιστικοπαραγωγοί είναι μέλοι του Αγροτικού Συνεταιρισμού Φιστικοπαραγωγών Αιγίνης. Υπολογίζεται ότι οι φιστικιές στην Αίγινα καλύπτουν 29.000 στρέμματα ενώ η συνολική παραγωγή αγγίζει τους 2.700 τόνους ετησίως. Τα τελευταία χρόνια, στα μέσα Σεπτεμβρίου, οργανώνεται κάθε χρόνο το Φεστιβάλ Φιστικιού με την ονομασία "Fistiki Fest".

Η Αίγινα προσελκεί αρκετό κόσμο λόγω της εγγύτητάς της με την Αθήνα με αποτέλεσμα τις τελευταίες δεκαετίες ο τουρισμός να αποτελεί την βασικότερη οικονομική δραστηριότητα για τους κατοίκους της. Στην Αίγινα υπάρχει πλήθος ξενοδοχείων και ενοικιαζόμενων δωματείων ενώ αποτελεί κλασσικό πέρασμα ιστιοπλοικών σκαφών. Σημαντικό ρόλο, επίσης, διαδραματίζει στην οικονομία του νησιού ο θρησκευτικός τουρισμός, ο οποίος είναι αυξημένος λόγω της μακροχρόνιας παραμονής του Αγίου Νεκταρίου στο νησί, καθώς και ο αρχαιολογικός τουρισμός λόγω του ναού της Αφαίας αλλά και των βυζαντινών μνημείων.

 

01 02 03 04 05
06 07 08 09 10
11 12 13 14 15
16 17 18 19 20
21 22 23 24 25
26 27 28 29 30

 

Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες copyright: ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ all rights reserved -- Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια

 

 

copyright 2011 landscapes.gr || Design & Development adtech.gr || All rights reserved