Spetses

Spetses is an affluent island and a municipality in the Islands regional unit, Attica, Greece. It is sometimes included as one of the Saronic Islands. Until 1948, it was part of the old prefecture of Argolidocorinthia, which is now split into Argolis and Corinthia. In ancient times, it was known as Pityoussa, and later as Petses.

The island is now an independent municipality (pop. 4,027), with no internal boundaries within the municipality. The town of Spetses (pop. 4,001 in 2011) is the only large settlement on the island. Also part of the Municipality of Spetses are the islands of Spetsopoula, Falkonera, and Velopoula (all uninhabited). The municipality has an area of 27.121 km2.

An unusual aspect of Spetses is the absence of private automobiles in the town limits. The most common modes of transport are walking, horse-drawn carriages, bicycles, mopeds, and motorcycles. Only taxis and delivery vehicles are allowed in the downtown area. Ferries and high-speed hydrofoils arrive regularly from Piraeus. Trails encircle the island and total about 25 to 30 km. Beaches closest to the town of Spetses include: Agios Mamas in the center of town; and Kaíki (previously College) beach 1 kilometre (0.6 miles) to the northwest and Agia Marina 2 kilometres (1 mile) to the south, both of which offer water-sports. Public buses serve beaches further outside of town, including Zogeria, Agioi Anargiroi, and Agia Paraskevi.

The island of Spetses, located in the Mediterranean Sea, was first occupied during the Mesolithic Age, in around 8000 BC. During that period the island was connected through an isthmus to the island of Argolida, now named Costa. Pieces of flint from that time were found near the part of the island named Zogeria, containing a water source probably available since that time. Other archaeological finds were located in the area of Saint Marina, which contained the first Hellenistic settlement to be found on the island and dates to the 3rd millennium BC. At least three natural harbours of Spetses (Saint Marina, Saint Paraskevi and Zogeria) served as a refuge for ships carrying goods to and from the Argolis Gulf during the peak of the State of Lerna (about 2300 BC).

After the collapse of the State of Lerna, Spetses experienced a period of decline. Artefacts in the areas of Saint Marina and Saint Anargyroi show the existing settlements belonging the late Mycenaean period ; the 12th to 13th century BC. At the time of the Peloponnesian War, stone observatories were built at the sites of Prophet Elias and Zogeria.

Mention of the island of Spetses was made both by Strabo in the 1st century BC and Pausanias in the 2nd century AD, referring to the island as Pitiousa. The raid by the Goths in the Eastern Roman empire caused a wave of refugees to flee to Spetses, resulting in the re-settlement of the island, focusing on the Old Port, making it one of the three largest cities of Argolis (including Argos and Hermione).

Spetses was the basis for the island of Phraxos in John Fowles' 1965 novel The Magus. Many locations described there actually existed, including the "Lord Byron School" (the private Anargyrios & Korgialenios School of Spetses) and the "Villa Bourani" (located on the south side of the island above a popular public beach). Both the school and villa still exist, although the house is under private ownership.

 

Σπετσες

Οι Σπέτσες (καθαρεύουσα Σπέτσαι), είναι ιστορική νήσος κοντά στην Αργολική χερσόνησο, δεξιά της εισόδου του Αργολικού κόλπου, σε απόσταση 1,5 μιλίου από την Ερμιονίδα και 50 μιλίων από τον Πειραιά. Τις Σπέτσες απαρτίζουν τρεις ακόμη νησίδες: η Σπετσοπούλα, ο Άγιος Ιωάννης και το Μικρό Μπούρμπουλο.

Οι Σπέτσες έχουν σχήμα ωοειδές, περίμετρο ακτογραμμής 11 μιλίων, έκταση 22,5 τ.χλμ. με μέγιστο μήκος 4 μίλια και μέγιστο πλάτος 2,5 μίλια. Διασχίζεται από βουνοσειρές με υψηλότερη κορυφή τον Προφήτη Ηλία (245μ.). Τα ακρωτήρια της νήσου είναι: Το Σουρμπούτι (ΒΑ.), το Κάβο - Φανάρι (Α.), ο Μαυρόκαβος (ΝΑ.), το Ζάστανο (Ν.) και το Μπουρμπούθι (ΒΔ.).

Το έδαφος των Σπετσών είναι κυρίως πευκόφυτο, ενώ μεγάλο μέρος του είναι καλλιεργήσιμο. Κύρια προϊόντα που παράγονται είναι ελιές, λάδι, δημητριακά, σταφύλια, αμύγδαλα, σύκα και λίγα κτηνοτροφικά προϊόντα. Το κλίμα είναι δροσερό και υγιεινό και προσφέρεται ως τόπος παραθερισμού. Οι κάτοικοι επιδίδονται κυρίως στον τουρισμό, την ναυτιλία και την αλιεία.

Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη της νήσου που αποτελεί Δήμο στον οποίο υπάγονται οι συνοικισμοί: Αγία Παρασκευή, Άγιοι Ανάργυροι, Άγιοι Απόστολοι, Αδοσίδον, Βρέλον, Έλωνας, Ζωγερία, Λιγονέρι, Παραπόλα, Τζήλα, η γυναικεία Μονή Αγίων Πάντων και η νησίδα Σπετσοπούλα ιδιοκτησίας της Οικογένειας Νιάρχου.

Την περίοδο 1821-1832, οι Σπέτσες έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση. Οι Σπετσιώτες πρώτοι ύψωσαν τη σημαία της Επανάστασης την 2η και 3η (Κυριακή του Λαζάρου) Απριλίου του 1821, με μεγάλη τελετή και κανονιοβολισμούς. Κατά τον σύγχρονο της Επανάστασης Ομηρίδη Σκυλίτση, αυτό έγινε στις 26 Μαρτίου. Ο σπετσιωτικός στόλος, αποτελούμενος από εμπορικά πλοία σπετσιωτών, πήρε μέρος σε μεγάλο αριθμό ναυμαχιών, όπως της Αρμάτας, καθώς και σε αποκλεισμούς οχυρών, συγκεκριμένα του Ναυπλίου και της Μονεμβασιάς. Την περίοδο αυτή κάνουν την εμφάνισή τους ηρωικά ονόματα όπως Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, Ανδρέας Μιαούλης, Χατζηγιάννης Μέξης και Κοσμάς Μπαρμπάτσης, ονόματα τα οποία σήμερα κατέχουν υψηλή θέση στην Ελληνική Ιστορία.

Οι κάτοικοι των Σπετσών έλαβαν μέρος στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1770) και υπέστησαν μεγάλη καταστροφή από τους Τούρκους. Μετά όμως 5 έτη (1774-1775) αμνηστεύθηκαν από τους Τούρκους. Τότε οι κάτοικοι κατέβηκαν στην παραλία και έκτισαν την σημερινή πόλη. Την φιλοπατρία τους όμως οι Σπετσιώτες την έδειξαν και το 1790 όταν έσπευσαν να βοηθήσουν τον Λάμπρο Κατσώνη που για την πράξη του αυτή υπέστησαν πάλι νέα καταστροφή από τους Τούρκους.

Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τα Σπετσιώτικα πληρώματα αποκαλούνταν "Τζαμουτζαλήδες" έναντι των Υδραίικων που αποκαλούνταν "Σουλουτζαλήδες" που όμως ήταν λίαν περιζήτητα ακόμη και από τους Οθωμανούς στόλαρχους όπως και από τον Καρά-Αλή.

 

01 02 03 04 05
06 07 08 09 10
11 12 13 14 15
16 17 18 19 20

 

Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες copyright: ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια

 

copyright 2011 landscapes.gr || Design & Development adtech.gr || All rights reserved