The region of Lavrion in southeastern Attica has been identified with mine exploitation since antiquity – and has always played a key role in the technological, economic and political development of Greece.

Famous since ancient times for its subsoil, rich in metals and minerals, the region of Lavrion became a major metallurgical centre as early as 3000 B.C. approximately, when the first galleries were dug. Lavrion provided all the great civilisations of the Aegean with silver, lead and bronze.

Initially, metallurgical activity was centered in Thorikos, where remains of a settlement dating to 1500 B.C. have come to light. With the “synoecism” – the political unification of the 12 city-states of Attica under the hero Theseus, the area of Lavrion became part of the Athenian state and offered its wealth to the development of the Athenian economy. Ever since, the life and history of the region have been closely associated with those of Athens.

The importance of the Lavrion mines for the city of Athens grew rapidly after the 6th century B.C. Silver from Lavrion was used to mint Athens’ own silver coins – the famous “Lavrion owls” of Aristophanes. The Athenian coins, bearing the head of Athena on one side and the owl – the goddess’ sacred symbol – on the other soon circulated everywhere in the Mediterranean and dominated in commercial transactions for centuries. 

The exploitation of the Lavrion mines was intensified under the Athenian tyrant Peisistratos (561-527 B.C.), who used revenues from the mines to finance important public works in the city of Athens. After the end of tyranny and the establishment of democracy, the Lavrion mines became property of the state and, ever since, a percentage of their revenues was distributed to the Athenian people.

The Lavrion mines became a catalyst for Athenian history since the 5th century B.C. Revenues from the Kamariza mines (known as Maroneia in ancient times) were used to build the Athenian fleet that fought against the Persians and won the sea battle of Salamis. In the years of Perikles, the “Golden Age” of the Athenian democracy, revenues from the mines were used for the erection of the most important public buildings in Athens, including the Parthenon, and thus contributed greatly to the glory of Athens. The precious silver of Lavrion became the basis for the development of the Athenian democracy.

From the Peloponnesian War until Roman times, the Lavrion mines continued to operate, though with fluctuating production. In the Roman and Byzantine periods, the production of the mines continued, without reaching their earlier output. Nevertheless, the fame of Lavrion remained strong, therefore in the 6th century A.D. the scant silver from the area was used, along with other precious materials, for the decoration of the Ayia-Sofia church in Constantinople – the unsurpassed emblem of the Orthodox faith.

Following centuries of abandonment, the area of Lavrion witnessed a second period of prosperity in the 19th century. Interest in the exploitation of the Lavrion mines was revived in the early 1860’s. In 1864, at the site of “Ergastiria” near the Lavrion port, an Italian-French company under the name Ilarion Roux et Compagnie was established with the aim to re-smelt ancient pieces of slag and exploit the Lavrion mines to produce silver lead. In 1873, the Greek Company of the Lavrion Mines was established and two years later, in 1875, J.B. Serpieri founded the Compagnie Francaise des Mines du Laurium, referred to as the “French Company” by the locals, which operated until 1981. 

In 1876, the French Company erected new industrial buildings in Lavrion and mining facilities. These industrial facilities constituted the earliest heavy industry in Greece, the largest in the Balkans at the time and, soon, one of the most important metallurgical centres in the world.

In the 19th century, the intense industrial activity and the influx of mine workers and other employees from all over Greece and from abroad turned Lavrion into a pioneer town in many realms of social, financial and technological life. Lavrion was the first Greek town to use a telephone and electric lamps (1880), acquire a railroad connection with Athens (1885) and be lit with voltaic lamps (1882). It was, also, the centre of the Greek Trade Union movement and contributed greatly to the shaping of the Greek Trade Union culture. Moreover, it was in Lavrion that the inscription of the shareholders of the Greek Company – the first transaction in the Greek stock market - took place. The area of Lavrion enjoyed a new development era after 1922, following the Asia Minor Catastrophe and the influx of refugees.

Today, following the cessation of mining activity, the area of Lavrion retains its historical significance, as well as its great beauty. The industrial buildings of the 19th century and their surroundings, characterized as historical, preservable monuments by the Ministry of Culture, constitute an important vestige of industrial and metallurgical technology of the past, a monument to human labour, as well as a great chapter in Greek industrial archaeology.



Το Λαύριον (το αρχαίο Θορικό πριν το 1000 π.Χ., ή Εργαστήρι κατά την διάρκεια του μεσαίωνα και του μέσου με τέλους της 1ης χιλιετίας ) είναι μια αξιόλογη και ιστορική κωμόπολη στο νοτιοανατολικό μέρος της Αττικής που ανήκει στο Δήμο Λαυρεωτικής. Διάσημο στην κλασσική αρχαιότητα για την εξόρυξη ασημιού, μια και ήταν κύρια πηγή εισοδήματος της πόλης-κράτος της Αθήνας, στη παραγωγή νομισμάτων και στη χρηματοδότηση του Αθηναϊκού στόλου.

Το Λαύριο διαθέτει λιμάνι, μικρότερης σημασίας από τον κοντινό Πειραιά αλλά εξ ίσου σημαντικό στην εξέλιξη, γενικότερα, της Αττικής σήμερα. Τα τελευταία χρόνια διατέθηκαν σημαντικοί πόροι για την ανάπλαση και επέκταση του λιμανιού. Σε αυτό το πλαίσιο εκσυγχρονίστηκε επίσης ο δρόμος που το συνδέει με το αεροδρόμιο και συνεπώς με την πρωτεύουσα. Στις μέρες μας και ειδικά μετά το οριστικό κλείσιμο των μεταλλείων (περίπου 1980) η κύρια απασχόληση των κατοίκων του είναι η εργασία σε μικρές βιομηχανίες και βιοτεχνίες. Λόγω της σχετικά μικρής απόστασής του από την περιοχή του Κορωπίου (περίπου 30 χλμ.), το οποίο είναι ένα βιομηχανικό κέντρο, σημαντικός αριθμός των κατοίκων εργάζεται εκεί.
Το Λαύριο βρίσκεται 40 χιλιόμετρα ΝΑ της Αθήνας (60 χλμ. οδικώς) και 7 χιλιόμετρα βόρεια του ακρωτηρίου Σούνιο.
Η σύγχρονη πόλη έχει χτιστεί γύρω από το σύγχρονο λιμάνι και κοιτάει ανατολικά προς την νήσο Μακρόνησο (παλαιότερα νήσος Ελένη). Το λιμάνι βρίσκεται στην μέση της πόλης ενώ παράλληλοι δρόμοι καλύπτουν το κέντρο της κατοικημένης περιοχής του Λαυρίου.
Από το 1885 και μέχρι το 1957 υπήρχε σιδηροδρομική σύνδεση Αθηνών - Λαυρίου, η οποία είχε αρχικά αφετηρία την πλατεία Λαυρίου (η πρώτη πλατεία στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου μετά την Ομόνοια) της Αθήνας (και αργότερα το Σιδηροδρομικό Σταθμό Πελοποννήσου) και κατέληγε στον κέντρο του Λαυρίου δίπλα στο σημερινό Ηρώο, συνολικού μήκους δικτύου 67,1 χλμ.που είχε κατασκευάσει η "Ελληνική Εταιρία Μεταλλουργείων Λαυρίου"
Σήμερα υπάρχουν σχέδια για επανενεργοποίηση της σιδηροδρομικής γραμμής (με μικρές παραλλαγές της χάραξης) μεταξύ Λαυρίου και Μαρκόπουλου και σύνδεση αυτού με το σταθμό "Κόμβος Κορωπίου" της σιδηροδρομικής γραμμής Σ.Κ.Α. - Αεροδρομίου, ώστε να καταστεί εκ νέου δυνατή η απευθείας σιδηροδρομική σύνδεση του Λαυρίου και των Μεσογείων με το κέντρο της Αθήνας. Οι υπερσύγχρονοι ηλεκτροκίνητοι συρμοί προαστιακού τύπου που διαθέτει ο Ο.Σ.Ε. προβλέπεται να καλύπτουν την απόσταση Λαύριο - Αθήνα σε λιγότερο από 60'.
Σήμερα υπάρχει λεωφορειακή σύνδεση Αθήνας - Λαυρίου, κάθε 30 λεπτά από τις 06.00 ως τις 21.00. Η απόσταση των 60 χλμ. από το κέντρο της Αθήνας καλύπτεται σε περίπου 2 ώρες παρ' όλη την μικρή απόσταση και το εξελιγμένο οδικό δίκτυο.
Το Λαύριο συνδέεται με το Μαρκόπουλο μέσω της Λεωφόρου Λαυρίου (GR-91) και από εκεί ο οδηγός μπορεί να επιλέξει την Αττική Οδό (πληρώνοντας διόδια) ή την συνέχεια της Λεωφόρου Λαυρίου και μέσω Παιανίας, Αγίας Παρασκευής και Χολαργού να καταλήξει στην Αθήνα.
Επίσης η παραλιακή λεωφόρος Αθηνών-Σουνίου συνδέει την Αθήνα με το Σούνιο, μια λύση που προτιμούν οι κάτοικοι της νότιας και ανατολικής περιφέρειας της Αθήνας.
Για το αρχαίο Λαύριο που ως ονομασία αφορούσε γενικότερα τη Λαυρεωτική έχουν αναφέρει πολλοί αρχαίοι συγγραφείς μεταξύ των οποίων, κατ΄ αλφαβητική σειρά, οι: Αισχίνης, Αισχύλος, Αριστοτέλης, Αριστοφάνης, Δημοσθένης, Διόδωρος Σικελιώτης, Θουκυδίδης, Λυσίας, Ξενοφών, Πλίνιος, Πολύαινος, Στράβων, Υπερείδης κ.ά.
Μετά την μάχη του Μαραθώνα, ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Αθηναίους να διαθέσουν το εισόδημα που προερχόταν από τα ορυχεία για την κατασκευή πλοίων. Έτσι, θέσπισε την θεμελίωση του Αθηναϊκού πολεμικού ναυτικού και κατέστησε δυνατή την νίκη στην ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Τα ορυχεία ή μεταλλεία Λαυρίου, τα οποία ανήκαν στο κράτος, και στα οποία εξορυσσόταν άργυρος, δίνονταν για την αξιοποίησή τους σε «εργολάβους» για ένας συγκεκριμένο σταθερό ποσό και ένα μέρος της εργασίας. Οι σκλάβοι μισθώνονταν αποκλειστικά. Προς το τέλος τους 5ου αιώνα, η παραγωγή ελαττώθηκε, οφειλόμενη κυρίως στην Σπαρτιατική κατάληψη της Δεκελείας. Παρόλα αυτά τα ορυχεία συνέχισαν να δουλεύουν, αν και οι πηγές και οι σύγχρονες έρευνες στο υπέδοφος, δείχνουν ότι τα αποθέματα έφταναν στο τέλος τους, και ο Παυσανίας μιλάει για αυτά σαν κάτι από το παρελθόν. Ο αρχαίος τρόπος εξόρυξης πραγματοποιείτο με εκσκαφές, φρέατα και στοές για την εξόρυξη του μεταλλεύματος. Η επεξεργασία το μεταλλεύματος γινόταν σε επίπεδα και κυκλικά "πλυντήρια", ενώ ακολουθούσε η εκκαμίνευση σε κτιστούς φούρνους. Λόγω μεγάλης έλλειψης νερού, κατασκευάζονταν δεξαμενές στις οποίες συνέλεγαν το νερό της βροχής. Στοές, πηγάδια,δεξαμενές νερού, φούρνοι,ίχνη από κατοικίες κοιλώματα και άλλες διατάξεις σώζονται σε δεκάδες σημεία της Λαυρεωτικής,ορατές ακόμη και σήμερα.
Τα ορυχεία της Λαυρεωτικής επαναλειτούργησαν λίγο μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, περί το 1864, κυρίως από γαλλικές αλλά και ελληνικές εταιρίες, αλλά κυρίως για την εξόρυξη μολύβδου, μαγνησίου και καδμίου, όπου τότε άρχισε και να οικίζεται η νέα πόλη το Λαύριο, όπου ανέτειλε μια νέα δραστηριότητα των κατοίκων των γύρω περιοχών και όχι μόνο, αν ληφθεί υπόψη ότι οι κάτοικοι της νέας πόλης ήταν έποικοι από τα Μεσόγεια, τις Κυκλάδες και την Εύβοια που έρχονταν για να εργαστούν στα ορυχεία. Ο πληθυσμός της πόλης τονώθηκε, και στα νεότερα χρόνια έφτασε τους 10 χιλιάδες κατοίκους. Πλέον σημαντική και μακροβιότερη μεταλλευτική επιχείρηση υπήρξε η Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου, η οποία λειτούργησε μέχρι το 1992. Το εργοστάσιο της εταιρείας στον Κυπριανό του Λαυρίου, μετά τη διακοπή της λειτουργίας αγοράστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και κηρύχθηκε στο σύνολο του διατηρητέο μνημείο. Σε αυτό δημιουργήθηκε από το ΕΜΠ το Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου.
Λόγω της παντελούς έλλειψης μέτρων για το περιβάλλον, επήλθε μια μαζική περιβαλλοντική καταστροφή, της οποίας τα αποτελέσματα και οι συνέπειες είναι ορατές ακόμα και σήμερα. Στα παράλια της πόλης στοιβάζονται εκατομμύρια τόνοι επεξεργασμένου υλικού και υπάρχει εκτενής συσσώρευση βαρέων στοιχείων (π.χ. αρσενικού) στο έδαφος, τα οποία εμποδίζουν ακόμη την καλλιέργεια της γης.


DSC_05131 DSC_0518 DSC_05361 DSC_05431 DSC_05451
DSC_0563 DSC_05651 DSC_0578 DSC_0580 DSC_0600
DSC_0603 DSC_32671 DSC_32701 DSC_32751 DSC_32781
DSC_32821 DSC_32861 DSC_32901 DSC_32951 DSC_32991
DSC_33011 DSC_33092 DSC_33191 DSC_75581 DSC_75631
DSC_75651 DSC_75671 DSC_75681 DSC_75721 DSC_75781
DSC_75911 DSC_75921 DSC_76041 DSC_76071 DSC_76081
DSC_76171 DSC_76211 DSC_76221 DSC_76271 DSC_76361
DSC_76541 DSC_76561 DSC_76591 DSC_76651 DSC_76681
DSC_76701 DSC_76751 DSC_76781 DSC_76831 DSC_76871


Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες: Γιωργος Τρουλινος, Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια



copyright 2011 || Design & Development || All rights reserved