The Arkadi Monastery is an Eastern Orthodox monastery, situated on a fertile plateau 23 km (14 mi) to the southeast of Rethymnon on the island of Crete (in Greece).

The current catholicon (church) dates back to the 16th century and is marked by the influence of the Renaissance. This influence is visible in the architecture, which mixes both Roman and baroque elements. As early as the 16th century, the monastery was a place for science and art and had a school and a rich library. Situated on a plateau, and surrounded by a thick and high wall, the monastery is also built like a fortress.

The monastery played an active role in the Cretan resistance of Ottoman rule during the Cretan revolt in 1866. 943 Greeks, mostly women and children, sought refuge in the monastery. After three days of battle and under orders from the hegumen (abbot) of the monastery, the Cretans blew up barrels of gunpowder, choosing to sacrifice themselves rather than surrender.

The monastery became a national sanctuary in honor of the Cretan resistance. November 8 is a day of commemorative parties in Arkadi and Rethymno. The explosion did not end the Cretan insurrection, but it attracted the attention of the rest of the world.

The women and children inside the monastery were hiding in the powder room. The last Cretan fighters were finally defeated and hid within the monastery. Thirty-six insurgents found refuge in the refectory, near the ammunitions. Discovered by the Ottomans, who forced the door, they were massacred.

In the powder room, where the majority of the women and children hid, Konstantinos Giaboudakis gathered the people hiding in the neighboring rooms together. When the Turks arrived at the door of the powder room, Giaboudakis set the barrels of powder on fire and the resulting explosion resulted in numerous Turkish deaths.

In another room of the monastery holding an equal number of powder barrels, insurgents made the same gesture. But the powder was humid and only exploded partially, so it only destroyed part of the northwest wall of the room.

Of the 964 people present at the start of the assault, 846 were killed in combat or at the moment of the explosion. 114 men and women were captured, but three or four managed to escape, including one of the messengers who had gone for reinforcements. The hegumen Gabriel was among the victims. Tradition holds that he was among those killed by the explosion of the barrels of powder, but it is more likely that he was killed on the first day of combat.[30] Turkish losses were estimated at 1500. Their bodies were buried without memorials and some were thrown in the neighboring gorges. The remains of numerous Cretan Christians were collected and placed in the windmill, which was made into a reliquary in homage to the defenders of Arkadi. Among the Ottoman troops, a group of Coptic Egyptians were found on the hills outside the monastery. These Christians had refused to kill other Christians. They were executed by the Ottoman troops, and their ammunition cases left behind.

114 survivors were taken prisoner and transported to Rethymno where they were subjected to numerous humiliations from the officers responsible for their transport, but also by the Muslim population who arrived to throw stones and insults when they entered the city. The women and children were imprisoned for a week in the church of the Presentation of the Virgin. The men were imprisoned for a year in difficult conditions. The Russian consulate had to intervene to require Mustafa Pasha to keep basic hygienic conditions and provide clothing to the prisoners. After one year, the prisoners were released.

The church is a basilica with two naves; the northern nave is dedicated to the Transfiguration of Christ and the southern nave is dedicated to Saint Constantine and Saint Helen. Saint Helen stands at the center and slightly to the south of the monastery. According to the inscription engraved on the face of the clock, the church was founded in 1587 by Klimis Hortatsis. The architecture of the building is heavily influenced by Renaissance art, as the church was built in the period in which Crete was a colony of the Republic of Venice.

The surrounding wall of the monastery forms a nearly rectangular quadrangle and surrounds an area of 5200 m². The feeling of a fortress is reinforced by the embrasures that are on the top part of the west wall and on the southern and eastern façades. Additionally, the width of the outside eastern wall is 1.20 meters.

Inside the walls are buildings such as the hegumen's house, the monks' cells, the refectory, the stockrooms, the powder magazine and the hospice.

The monastery has two main doors : one to the west and one on the east of the building. Entree could also be made through smaller doors: one in the south-west, two to the north and one last on the western façade.


Μονη Αρκαδιου

Η Ιερά Μονή Αρκαδίου είναι μια ιστορική Μονή στην Κρήτη. Σύμφωνα με την παράδοση θεμελιώθηκε από τον αυτοκράτορα Ηράκλειο και ανοικοδομήθηκε περί τον 5ο αιώνα, από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Αρκάδιο, του οποίου το όνομα φέρει προς τιμή του. Άλλοι αναφέρουν ότι ιδρύθηκε από κάποιον μοναχό Αρκάδιο και γι΄αυτό ονομάστηκε μονή Αρκαδίου. Ερείπια της πρώτης μονής διατηρούνται σήμερα στο βορειοδυτικό μέρος του περιβόλου της.

Κτίσθηκε σε μικρό εύφορο και κατάφυτο οροπέδιο σε θέση στρατηγική της ΒΔ. πλαγιάς του όρους Ίδη πάνω από φαράγγι, που συνδέει τις επαρχίες Ρεθύμνου, Μυλοποτάμου και Αμαρίου.

Η Μονή Αρκαδίου απέχει 23 χιλιόμετρα από την πόλη του Ρεθύμνου και η πρώτη ολοκληρωμένη φρουριακή μορφή της δημιουργήθηκε την τελευταία περίοδο της Ενετοκρατίας. Το σημαντικότερο μέρος της Μονής Αρκαδίου είναι ο κεντρικός δίκλιτος ναός, το Καθολικόν, που είναι αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος (το ένα κλίτος), και στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη (το έτερο κλίτος), που περιβάλλεται από πολύ παχύ αυλότοιχο εντός του οποίου υφίστανται διάφορα βοηθητικά οικήματα. Σύμφωνα με επιγραφή τουκωδωνοστασίου ο δίκλιτος ναός του Αγίου Κωνσταντίνου και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα ανηγέρθη το 1587. Αποτελεί επομένως έργο της εποχής της βενετικής κυριαρχίας στο νησί, όπως φαίνεται καθαρά από πληθώρα στοιχείων της αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής που μπορεί να εντοπίσει ο επισκέπτης. Ο ναός αυτός αποτελεί ανακαίνιση ενός προηγούμενου που χτίστηκε τον 14ο αιώνα. Στις στέγες των οικημάτων αυτών φέρονται επάλξεις,(στηθαία), με σκοπιές και τυφεκιοθυρίδες. Το μοναστηριακό συγκρότημα έχει σχήμα παραλληλογράμμου με εμβαδό 5.200 τ.μ.

Ο τουρκικός ζυγός στο νησί της Κρήτης μετρούσε ήδη διακόσια πενήντα χρόνια όταν-μετά από συνεχιζόμενους ξεσηκωμούς-Κρήτες επαναστάτες άρχισαν να συγκεντρώνονται στο Αρκάδι από τις 3 Μαρτίου του 1866 για να φθάσουν το Μάιο να αριθμούν τους 1500 πολεμιστές από όλη την Κρήτη που συγκεντρώθηκαν για να εξελέξουν πληρεξουσίους για τις διάφορες επαρχίες της Κρήτης. Η μονή Αρκαδίου από την πρώτη στιγμή της Επανάστασης υπήρξε το επίκεντρο των αγώνων λόγω της σπουδαίας στρατηγικής της σημασίας. Οι Τούρκοι ζήτησαν από τον ηγούμενο Γαβριήλ Μαρινάκη να διώξει την Επαναστατική Επιτροπή από το μοναστήρι με την απειλή ότι θα το καταστρέψουν αλλά ο ηγούμενος αρνήθηκε. Στις 24 Σεπτεμβρίου αφίχθηκε ο συνταγματάρχης του Ε.Σ. Π. Κορωναίος με λίγους εθελοντές και ανακηρύχθηκε αρχηγός. Ο Κορωναίος έκρινε ότι η τοποθεσία δεν ήταν κατάλληλη για άμυνα, όμως ο Ηγούμενος της Μονής Γαβριήλ δεν ήθελε να την εγκαταλείψει. Έτσι προχώρησε σε αμυντικές προπαρασκευές, εγκατέστησε ως φρούραρχο τον ανθυπολοχαγό Ι. Δημακόπουλο και μετέβη στις επαρχίες προς στρατολόγηση πολεμιστών.

Ο τουρκικός στρατός, αποτελούμενος από 15.000 τακτικό στρατό και υποστηριζόμενος από τριάντα κανόνια, υπό τον Μουσταφά Ναϊλή Πασά, εξεστράτευσε εναντίον της Μονής. Παράλληλα ζήτησε από τον ηγούμενο Γαβριήλ να παραδοθεί. Η απάντηση ήταν αρνητική. Στο μοναστήρι υπήρχαν 964 ψυχές, 325 άνδρες και οι υπόλοιποι γυναικόπαιδα.

Η επίθεση ξεκίνησε στις 8 Νοεμβρίου. Στις μάχες διακρίθηκαν οι: Δημακόπουλος, Αδάμ Παπαδάκης, Σπύρος Ολύμπιος, Κούβος, Δενιανάκης, Γαληνάκης. Τη δεύτερη όμως ημέρα η εξωτερική γραμμή άμυνας διασπάται, σκοτώνεται ο Ηγούμενος Γαβριήλ και οι Τούρκοι εισέρχονται στον περίβολο της Μονής. Εξαντλημένοι και με βέβαιη την αιχμαλωσία και όλα τα συνακόλουθα, ο Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης από το χωριό Άδελε του Ρεθύμνου κλείνεται μαζί με άλλους πολεμιστές και γυναικόπαιδα στην πυριτιδαποθήκη. Η πυροδότηση των βαρελιών με το μπαρούτι προκάλεσε την καταστροφή της Μονής και το θάνατο πολλών Ελλήνων αλλά και πολλών Τούρκων εισβολέων. Ο κρότος λέγεται ότι ακούστηκε μέχρι το Ηράκλειο. Μετά την ανατίναξη της πυριτιδαποθήκης ο Ι. Δημακόπουλος συνέχισε να μάχεται κατά των Τουρκαλβανών στον περίβολο της Μονής. Ο ίδιος την 9η Νοεμβρίου αποφάσισε να παραδοθεί στον τακτικό τουρκικό στρατό όταν έλαβε εγγυήσεις για την ζωή των τελευταίων υπερασπιστών που μάχονταν μέσα από τα ερείπια. Ωστόσο, την επομένη εκτελέστηκε με 
αποκεφαλισμό τόσο αυτός όσο και οι περισσότεροι αιχμάλωτοι.

Από όλες τις θυσίες που πρόσφερε η Κρήτη μεσουρανεί το Αρκάδι. Η μονή Αρκαδίου ύψωσε το αίτημα της κρητικής ελευθερίας και ξεσήκωσε τα φιλελληνικά αισθήματα της Ευρώπης, αλλάζοντας τη νοοτροπία και την τακτική των ευρωπαϊκών δυνάμεων απέναντι στο Κρητικό ζήτημα.

Μετά την καταστροφή του, το 1866, ανοικοδομήθηκε πλήρως και αναστηλώθηκε στην πρότερή του μορφή. Μόνο ένα μισοκαμένο τέμπλο στα αριστερά της Αγίας Τράπεζας και μια μπάλα κανονιού σφηνωμένη στο αιωνόβιο κυπαρίσσι στα δεξιά στης εκκλησίας μαρτυρούν το αίμα που χύθηκε πριν 140 χρόνια.

Η UNESCO έχει χαρακτηρίσει το Αρκάδι Ευρωπαϊκό Μνημείο Ελευθερίας.


01 02 03 04 05
06 07 08 09 10
11 12 13 14 15
16 17 18 19 20
21 22 23 24 25


Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες: Nella Theotokatou Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια



copyright 2011 || Design & Development || All rights reserved