The island is bound up with the history of Greece from the beginnings of Greek mythology. Its history is full of battles and conquests. Ancient Korkyra took part in the Battle of Sybota which was a catalyst for the Peloponnesian War, and, according to Thucydides, the largest naval battle between Greek city states until that time. Thucydides also reports that Korkyra was one of the three great naval powers of fifth century BC Greece, along with Athens and Corinth. Medieval castles punctuating strategic locations across the island are a legacy of struggles in the Middle Ages against invasions by pirates and the Ottomans. Two of these castles enclose its capital, which is the only city in Greece to be surrounded in such a way. As a result, Corfu's capital has been officially declared a Kastropolis ("castle city") by the Greek government.[8] From medieval times and into the 17th century, the island, having successfully repulsed the Ottomans during several sieges, was recognised as a bulwark of the European States against the Ottoman Empire and became one of the most fortified places in Europe. The fortifications of the island were used by the Venetians to defend against Ottoman intrusion into the Adriatic. Corfu eventually fell under British rule following the Napoleonic Wars. Corfu was eventually ceded by the British Empire along with the remaining islands of the United States of the Ionian Islands, and unification with modern Greece was concluded in 1864 under the Treaty of London.

The northeastern edge of Corfu lies off the coast of Sarande, Albania, separated by straits varying in width from 3 to 23 km (2 to 14 miles). The southeast side of the island lies off the coast of Thesprotia, Greece. Its shape resembles a sickle (drepane, δρεπάνι), to which it was compared by the ancients: the concave side, with the city and harbour of Corfu in the centre, lies toward the Albanian coast. With the island's area estimated at 592.9 square kilometres (146,500 acres), it runs approximately 64 km (40 mi) long, with greatest breadth at around 32 km (20 mi).

Two high and well-defined ranges divide the island into three districts, of which the northern is mountainous, the central undulating, and the southern low-lying. The more important of the two ranges, that of Pantokrator (Παντοκράτωρ – the Almighty) stretches east and west from Cape Falacro to Cape Psaromita, and attains its greatest elevation in the summit of the same name. 

By the 1797 Treaty of Campo Formio, Corfu was ceded to the French, who occupied it for two years as the departement of Corcyre, until they were expelled by a joint Russian-Ottoman squadron under Admiral Ushakov. For a short time it became the capital of a self-governing federation of the Heptanesos ("Seven Islands"), under Ottoman suzerainty; in 1807 after the Treaty of Tilsit its faction-ridden government was again replaced by a French administration under governor Francois-Xavier Donzelot, and in 1809 it was besieged in vain by a British fleet, which had taken all the other Ionian islands.

The Ionian Islands became a protectorate of the United Kingdom by the Treaty of Paris of 5 November 1815 as the United States of the Ionian Islands. Corfu became the seat of the British Lord High Commissioner of the Ionian Islands. The period of British rule is sometimes considered a prosperous period for Corfu when we consider new roads, an improved water supply system, and the building of the first Greek university to be a sign of prosperity. During this period the Greek language became official. 

During the Greco-Italian War, Corfu was occupied by the Italians in April 1941. They administered Corfu and the Ionian islands as a separate entity from Greece until September 1943, following Benito Mussolinis orders of fulfilling Italian Irredentism and making Corfu part of the Kingdom of Italy. During the Second World War the 10th infantry regiment of the Greek Army, composed mainly of Corfiot soldiers, was assigned the task of defending Corfu. The regiment took part in Operation Latzides, which was a heroic but ultimately unsuccessful attempt to stem the forces of the Italians. After Greece's surrender to the Axis, the island came under Italian control and occupation. On the first Sunday of November 1941, high school students from all over Corfu took part in student protests against the occupying Italian army; these student protests of the island were among the first acts of overt popular Resistance in occupied Greece and a rare phenomenon even by wartime European standards. Subsequently, a considerable number of Corfiots escaped to Epirus in mainland Greece and enlisted as partisans in ELAS and EDES, in order to join the resistance movement gathering in the mainland

Corfiotes have a long history of hospitality to foreign residents and visitors, typified in the 20th century by Gerald Durrell's childhood reminiscence My Family and Other Animals. The north east coast has largely been developed by a few British holiday companies, with large expensive holiday villas.[110] Package holiday resorts exist on the north, east and southwest coasts.

At the other end of the island, the southern resort of Kavos also provides tourist facilities.

St George South to the west boasts the largest sandy beach on the island coupled with a selection of all inclusive package hotels and traditional corfiot villas and flats. The Korission lake nature reserve also provides a stop over for European birds migrating south.

Up until the early 20th century, it was mainly visited by the European royals and elites, including Emperor Wilhelm II of Germany and Empress Elisabeth of Austria; today it is also widely visited by middle class families (primarily from the UK, Scandinavia and Germany). With the advent of the jet airliner bringing these groups relatively affordable 'package holidays', Corfu was one of the primary destinations for this new form of mass tourism. It is still popular with the ultra-wealthy however, and in the island's northeast the homeowners include members of the Rothschild family and Russian oligarchs.


H Κερκυρα

Η Κέρκυρα είναι ένα από τα βορειότερα και δυτικότερα νησιά της Ελλάδας και του Ιονίου Πελάγους. Βρίσκεται στην είσοδο της Αδριατικής Θάλασσας, κοντά στις Ηπειρωτικές ακτές. Οι βορειοανατολικές της ακτές πλησιάζουν αρκετά (περ. 2 χιλιόμετρα) τις ακτές των Αγίων Σαράντα της Αλβανίας. Είναι μέρος του ενιαίου δήμου της Κέρκυρας, ο οποίος περιλαμβάνει επίσης τα μικρότερα νησιά Οθωνοί, Ερεικούσσα και Μαθράκι.

Έχει σχήμα μακρόστενο, πλατύτερο στο βόρειο τμήμα της, ενώ στενεύει προς τον νότο. Τα παράλιά της έχουν συνολικό μήκος 217 χιλιόμετρα και σχηματίζουν αρκετούς όρμους και ακρωτήρια. Το έδαφός της είναι κυρίως ορεινό, ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα. Οι ξένοι την αποκαλούν Κορφού (αγγλ Corfu), κατά παραφθορά του βυζαντινού της ονόματος Κορυφώ, από τις δύο κορυφές που φαίνονται καθώς πλησιάζει ο επισκέπτης στο νησί. Υψηλότερες κορυφές είναι αυτή του όρους Παντοκράτορας (η αρχαία Ιστώνη, 914 μ.) και το Στραβοσκιάδι (849 μ.). Άλλες κορυφές είναι οι Βίγλες, η Τσούκα, οι Πυλίδες (ή Φυλλίδες), Άγιοι Δέκα και Σταυρός. Μικρά ποτάμια υπάρχουν στην Κέρκυρα, όπως ο Μεγαλοπόταμος, ο Τυφλός, ο Μεσογγής (ο μεγαλύτερος), το ποτάμι στην περιοχή της Λευκίμμης. Η μεγαλύτερη λίμνη είναι η Κορισσία (ή των Κορισσίων) με έκταση 4 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Επίσης υπάρχει και η λιμνοθάλασσα Χαλκιοπούλου στα νότια της πόλης της Κέρκυρας.

Η Κέρκυρα ανήκει στην περιφέρεια Ιόνιων νησιών και στον Δήμο Κέρκυρας, που αποτελείται από το νησί μαζί με τα νησάκια Οθωνοί, Μαθράκι και Ερεικούσσα.

Η πόλη της Κέρκυρας είναι πρωτεύουσα του Νομού και διοικητική έδρα της περιφέρειας Ιόνιων Νησιών.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το νησί είχε 107.879 κατοίκους. Χωρίζεται σε δεκαπέντε Δημοτικές Ενότητες, 12 πρώην Δήμους και 3 πρώην κοινότητες, που είναι οι παρακάτω (στην παρένθεση, δίνεται και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2001): 

Η πόλη της Κέρκυρας χαρακτηρίζεται από το έντονο βενετσιάνικο στοιχείο, αλλά και από πολλές αγγλικές και γαλλικές επιρροές. Είναι κοσμοπολίτικη πόλη που αποπνέει μια αίσθηση αρχοντιάς, με κύρια αξιοθέατα τη μεγάλη πλατεία Σπιανάδα, που είναι η μεγαλύτερη πλατεία των Βαλκανίων, το Παλιό και το Νέο Φρούριο, το Δημαρχείο (Θέατρο Σαν Τζάκομο), το Κανόνι, το Μον Ρεπό αλλά και τα Μουσεία Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Ιστορίας.

Μπροστά στο Κανόνι βρίσκεται το, πιθανότατα, πλέον φημισμένο αξιοθέατο της Κέρκυρας, το νησάκι όπου βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών, το οποίο συνδέεται με τη στεριά μέσω μιας στενής λωρίδας γης. Λίγο μακρύτερα, αλλά σαφώς ευδιάκριτο, στέκεται το ξακουστό Ποντικονήσι, πάνω στο οποίο βρίσκεται μια μικρή εκκλησία, του Παντοκράτορα, του 11ου-12ου αιώνα. Επίσης, σημαντικό αξιοθέατο αποτελούν και τα Ανάκτορα Μιχαήλ και Γεωργίου (γεωργιανού ρυθμού), από τα ωραιότερα ανάκτορα που άφησε πίσω της η Αγγλοκρατία. Παραδοσιακά πιάτα της κερκυραϊκής κουζίνας είναι η «παστιτσάδα», το «σοφρίτο» και το «μπουρδέτο». Η πόλη της Κέρκυρας έχει πληθυσμό 28.185 κατοίκους (απογραφή 2001) και είναι ένα από τα πιο παλιά αστικά κέντρα της Ελλάδας. Πολιούχος της πόλης είναι ο Άγιος Σπυρίδων Τριμυθούντος, το άφθορο σκήνωμα του οποίου φιλοξενείται στον ομώνυμο ναό, έναν ναό με πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Κάθε χρόνο τον επισκέπτονται χιλιάδες έλληνες επισκέπτες, από πολλά μέρη, αλλά και πλήθος ξένων. 

Στο παρελθόν, ο Δήμος Κερκυραίων ήταν ο πολυπληθέστερος δήμος της Κέρκυρας, καθόσον περιλάμβανε όλη την πόλη της Κέρκυρας, η οποία είναι και η έδρα του (τωρινού) Δήμου Κέρκυρας, ο οποίος αποτελεί δήμο της Περιφέρειας Ιονίων Νησιών και συστάθηκε το 2011 με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Στην Κέρκυρα απαντούν ενετικά αρχοντικά και κτίρια υδροχρωματισμένα με το παραδοσιακό κερκυραϊκό χρώμα τής ώχρας. Υπάρχει πλήθος εκκλησιών, οι σπουδαιότερες από τις οποίες είναι η Καθολική Μητρόπολη των Αγίων Ιακώβου και Χριστοφόρου, η Ανατολική Μητρόπολη της Παναγίας Σπηλιωτίσσης και η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος. Έχει ιστορικά κτίρια, όπως η Αγγλική Αρμοστεία, το εξαιρετικό συγκρότημα των Ανακτόρων του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου, όπου στεγάζεται το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης της Κέρκυρας, το μοναδικό μουσείο στην Ελλάδα που είναι αφιερωμένο στην τέχνη και τις αρχαιότητες της Άπω Ανατολής και της Ινδίας, το Λιστόν, το μέγαρο Καποδίστρια, το μητροπολιτικό μέγαρο, το μέγαρο της Αναγνωστικής Εταιρείας Κερκύρας, το μέγαρο της παλαιάς Ιονικής Τράπεζας, το περίφημο Θέατρο Σαν Τζάκομο και σημερινό Δημαρχείο, το μέγαρο της Ιονίου Βουλής, καθώς και το μέγαρο της Ιονίου Ακαδημίας, όπου στεγάζεται η Πρυτανεία του Ιόνιου Πανεπιστήμιου.

Η πόλη διαθέτει όλες τις σύγχρονες υπηρεσίες: τράπεζες, αστυνομία, στρατολογία, δημοτικές υπηρεσίες, σταθμούς τηλεοράσεως και ραδιοφώνων, διεθνές λιμάνι, καθώς και αεροδρόμιο κατάλληλο για αεροσκάφη κάθε είδους. Είναι έδρα του Ιόνιου Πανεπιστήμιου, της Νομαρχίας Κέρκυρας και της Περιφέρειας Ιόνιων Νησιών. 

Η Κέρκυρα έχει τακτικά δρομολόγια πλοίων για Ηγουμενίτσα. Το ΚΤΕΛ Κέρκυρας εκτελεί καθημερινά δρομολόγια σε όλο το νησί. Η Κέρκυρα διαθέτει διεθνή αερολιμένα με αρκετές πτήσεις προς Αθήνα και λιγότερες για Θεσσαλονίκη. Επίσης συνδέεται αεροπορικώς με όλα τα νησιά του Ιονίου και με την Πρέβεζα ενώ το καλοκαίρι δέχεται και αρκετές πτήσεις τσάρτερ εξυπηρετώντας την αυξημένη τουριστική κίνηση του νησιού.


01 02 03 04 05
06 07 08 09 10
11 12 13 14 15
16 17 18 19 20
21 22 23 24 25
26 27 28 29 30
31 32 33 34 35
36 37 38 39 40
41 42 43 44 45


Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες copyright: ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ all rights reserved -- Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια



copyright 2011 || Design & Development || All rights reserved