Laconia - Λακωνία


choose your destinations by move/press the mouse on the red dots and city name 

διαλεξτε τον προορισμο σας πατωντας πανω στα κοκκινα στιγματα και με το ονομα της πολης


Laconia (Greek: Λακωνία), also known as Lacedaemonia, is a region in the southeastern part of the Peloponnese peninsula. Its administrative capital is Sparta. The word laconic is derived from the name of the region by analogy—to speak in a concise way, as the Spartans were reputed by the Athenians to do.

Laconia is bordered by Messenia to the west and Arcadia to the north and is surrounded by the Myrtoan Sea to the east and by the Laconian Gulf and the Mediterranean Sea to the south. It encompasses Cape Malea and Cape Tainaron and a large part of the Mani Peninsula. The islands of Kythira and Antikythera lie to the south, but they administratively belong to the Attica regional unit of islands. The island, Elafonisos, situated between the Laconian mainland and Kythira, is part of Laconia.

The Evrotas is the longest river in the prefecture. The valley of the Evrotas is predominantly an agricultural region that contains many citrus groves, olive groves, and pasture lands. It is the location of the largest orange production in the Peloponnese and probably in all of Greece. Lakonia, a brand of orange juice, is based in Amykles.

The main mountain ranges are the Taygetus (2,407 m) in the west and the Parnon (1,961 m) in the northeast. Taygetus, known as Pentadaktylos (five-fingers) throughout the Middle Ages, is west of Sparta and the Evrotas valley. It is the highest mountain in Laconia and the Peloponnese and is mostly covered with pine trees. Two roads join the Messenia and Laconia prefectures: one is a tortuous mountain pass through Taygetus and the other bypasses the mountain via the Mani district to the south.

In ancient Greece, this was the principal region of the Spartan state. Throughout classical antiquity, the Spartan sphere of influence expanded to Messenia, whose inhabitants (the Helots) were permanently enslaved. Significant archaeological recovery exists at the Vaphio-tomb site in Laconia. Found here are advanced Bronze Age art as well as evidence of cultural associations with the contemporaneous Minoan culture on Crete. Laconia was at war with the Kingdom of Macedonia and saw several battles; at the end of the Mycenaean period, population of Laconia sharply declined. From the early-2nd century BC until 395, it was a part of the Roman Empire.

With the exception of a 30-year interval of Venetian rule, Laconia remained under Ottoman control until the outbreak of the Greek War of Independence of 1821. Following independence, Sparta was selected as the capital of the modern prefecture, and its economy and agriculture expanded. With the incorporation of the British-ruled Ionian Islands into Greece in 1864, Elafonissos became part of the prefecture. After World War II and the Greek Civil War, its population began to somewhat decline, as people moved from the villages toward the larger cities of Greece and abroad.



O νομός Λακωνίας είναι ο νοτιότερος νομός της Πελοποννήσου και της ηπειρωτικής Ελλάδας. Βρέχεται από το Αιγαίο Πέλαγος (Μυρτώο Πέλαγος), το Μεσσηνιακό κόλπο και το Λακωνικό κόλπο. Έχει δύο κύριες οροσειρές, του Ταϋγέτου που είναι και η υψηλότερη κορυφή της Πελοποννήσου (2.407 μέτρα) και του Πάρνωνα (1.961 μέτρα). Ανάμεσά τους βρίσκεται η κοιλάδα του ποταμού Ευρώτα και η Σπάρτη. Συνορεύει στα βόρεια με το νομό Αρκαδίας και στα δυτικά με το νομό Μεσσηνίας. Στο νομό Λακωνίας ανήκει και το κατοικημένο νησί της Πελοποννήσου, η Ελαφόνησος.

Σύμφωνα με την πρώτη διοικητική διαίρεση του ελληνικού κράτους κατ΄ εντολή, επί Κυβερνήτη Καποδίστρια που έγινε με το Ψήφισμα Ι΄ στις 13 Απριλίου του 1828 (στο Ναύπλιο), η Πελοπόννησος χωρίσθηκε σε επτά "τμήματα". Το "Ε΄ τμήμα" περιελάμβανε το Νησίον, την Καλαμάτα, τα Εμπλάκια, την Ανδρούσα, το Λεοντάριο και τη Δυτική Μάνη, φέροντας το όνομα "Κάτω Μεσσηνία". Το "ΣΤ΄ τμήμα" της ίδιας διαίρεσης περιελάμβανε την Ανατολική Μάνη, τη Μονεμβάσια, το Μυστρά, τον Πραστό, τον Τυρό και το Λεωνίδιο, δηλαδή την Τσακωνιά και έφερε το όνομα "Λακωνία".
Στη συνέχεια επί Βασιλέως Όθωνα με το Β.Δ. της 3ης Απριλίου του 1833 (ΦΕΚ 12) "Περί διαιρέσεως του Βασιλείου της Ελλάδος και της Διοικήσεώς του" καθιερώθηκε η "Νομαρχιακή Διαίρεση" σε 10 νομούς. Μεταξύ των 10 αυτών νομών ήταν και ο "Νομός Λακωνίας" με πρωτεύουσα το Μυστρά. Η δε Ανατολική Μάνη αποτέλεσε τότε μία από τις 4 επαρχίες του Νομού με πρωτεύουσα το Γύθειο, που τότε άλλαξε και το από τουρκοκρατίας όνομα "Μαραθονήσι". Το 1836 ακολούθησε νέα Διοικητική Διαίρεση με Διοικήσεις και Υποδιοικήσεις, όπου τότε ο συσταθείς νομός Λακωνίας χωρίσθηκε σε δύο Διοικήσεις: της Λακεδαίμονος, που περιελάμβανε όλες τις περιοχές εκτός από τη Μάνη και της Λακωνίας που περιελάμβανε μόνο τη Μάνη. Τότε το Γύθειο έγινε έδρα υποδιοίκησης και αναγνωρίσθηκε ως Δήμος.

Όμως, το 1845, με το Β.Δ. της 5ης Δεκεμβρίου 1845, επανήλθε το νομαρχιακό σύστημα διοικητικής διαίρεσης, με συνέπεια τη διάλυση των δύο υποδιοικήσεων και την καθιέρωση του Νομού Λακωνίας με πρωτεύουσα τη Σπάρτη και δημιουργία 2 μόνο Επαρχείων, των Μολάων και του Λιμενίου. Αυτό είχε ως επακόλουθο το γενικό ξεσηκωμό των Μανιατών. Έτσι προς κατευνασμό των κατοίκων ακολούθησε το Β.Δ. της 15ης Ιουνίου 1846 (ΦΕΚ 18), με το οποίο συγκροτήθηκε το Επαρχείο Γυθείου.
Τελικά, το έτος 1899 θεωρείται ακόμα και σήμερα η λαμπρότερη χρονολογία στην ιστορία τόσο της Μάνης όσο και του σύγχρονου Γυθείου. Και αυτό γιατί, επί Βασιλέως Γεωργίου του Α΄, με το νέο Νόμο ΒΧΔ 6 Ιουλίου 1899 "Περί Διοικητικής Διαιρέσεως του Κράτους" η Ελλάδα χωρίσθηκε σε 26 Νομούς, μεταξύ των οποίων ιδρύθηκε, φερόμενος ως 20ός, ο Νομός Λακωνικής με 3 επαρχίες, (Γυθείου, Οιτύλου και Κυθήρων), με έδρα Νομάρχη το Γύθειο, και ως 21ος ο Νομός Λακεδαίμονος, με 2 επαρχίες, Λακεδαίμονος και Επιδαύρου Λυμηράς, με έδρα Νομάρχη τη Σπάρτη. Δέκα χρόνια αργότερα, με τον Νόμο ΓΥΛΔ΄ της 16ης Νοεμβρίου 1909, καταργήθηκε ο Νομός Λακωνικής, ενώ οι επαρχίες (Γυθείου και Οιτύλου) υπάχθηκαν στο Νομό Λακωνίας, που υφίσταται μέχρι σήμερα, η δε Επαρχία Κυθήρων στον τότε Νομό Αργολίδας και Κορινθίας.


Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου. Φωτογραφιες (c) Γιωργος Τρουλινος, Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια


copyright 2011 || Design & Development || All rights reserved