Anatoliki Mani

To the east is the Laconian Gulf, to the west the Messenian Gulf. The peninsula forms a continuation of the Taygetos mountain range, the western spine of the Peloponnese.

Τhe terrain is mountainous and inaccessible. The name "Mani" is thought to have originally meant "dry" or "treeless." Until recent years many Mani villages could be reached only by sea. Today a narrow and winding road extends down the west coast from Kalamata to Areopoli, then south to Akrotainaro (the pointy cape which is the most southward soil of continental Greece and continental Europe) before it turns north until Gytheio.

Mani has been traditionally divided into three regions:

* Exo Mani (Έξω Μάνη) or Outer Mani to the northwest,
* Kato Mani (Κάτω Μάνη) or Lower Mani to the east,
* Mesa Mani (Μέσα Μάνη) or Inner Mani to the southwest.

A fourth region named Vardounia (Βαρδούνια) to the north is also sometimes included.

Administratively, Mani is divided between the prefectures of Laconia (Kato Mani, Mesa Mani) and Messenia (Exo Mani), in the periphery of Peloponnesos, but in ancient times it lay entirely within Laconia, the district dominated by Sparta. The Messenian Mani (also called aposkiaderi, local expression meaning "shady") receives somewhat more rainfall than the Laconian (called prosiliaki, local expression meaning "sunny"), and is consequently more fertile. Messenian surnames uniformly end in -eas, whereas Laconian Maniot surnames end in -akos,additionally there is the "-ogonas" ending.

Neolithic remains have been found in many caves along the Mani coasts. Homer refers to a number of towns in the Mani region, and some artifacts from the Mycenaean period have been found. The area was occupied by the Dorians in about 1200 BC, and became a dependency of Sparta. When Spartan power was destroyed in the 3rd century BC, Mani was self-governing for a time before being absorbed into the Roman Empire in the 2nd century BC.

As the power of the Byzantine Empire declined, the peninsula drifted out of the Empire's control. The fortress of Maini in the south became the area's centre. Over the subsequent centuries the peninsula was fought over by the Byzantines, the Franks, and the Saracens.

After the Fourth Crusade in 1204, Italian and French knights (known to the Greeks as Franks) occupied the Peloponnese and created the Principality of Achaea. They made Mani into one of the twelve baronies of the Principality of Morea and built the fortresses of Mystras, Passavas, Gustema (Beaufort) and Great Maina. The area fell under Byzantine rule after 1262, forming part of the Despotate of the Morea.

In 1460, after the fall of Constantinople, the Despotate fell to the Ottomans, but Mani was not subdued and retained its internal self-government in exchange for an annual tribute. Local chieftains or beys governed Mani on behalf of the Ottomans. As Ottoman power declined, the mountains of the Mani became a stronghold of the klephts, bandits who also fought against the Ottomans. There is evidence of a sizeable Maniot emigration to Corsica sometime during the Ottoman years.

The last bey of Mani, Petros Mavromichalis, was among the leaders of the Greek War of Independence. He proclaimed the revolution at Areopoli on March 17, 1821. The Maniots contributed greatly to the struggle, but once Greek independence was won they wanted to retain their local autonomy. During the reign of Ioannis Kapodistrias, they violently resisted outside interference to the point of killing Kapodistrias.

The Mani's local autonomy was abolished in 1870, and the area gradually became a backwater as the inhabitants abandoned the land through emigration. It was not until the 1970s, when new roads led to the growth of the tourist industry, that the Mani began to regain population and become prosperous. Even to this day, Maniots are known for their obstinate character, wild nature, conservative views, sometimes extreme frugality, and their zealous safeguarding of the family property.

Despite the region's aridity, Mani is known for its unique culinary products such as glina or syglino (pork or pork sausage smoked with aromatic herbs such as thyme, oregano, mint, etc. and stored in lard along with orange peel). Mani is also known for probably the world's best extra-virgin olive oil, soft-pressed from partially ripened olives of the Koroneiki variety that are organically grown on mountain terraces. The local honey is also of superior quality.

Today the Mani's coastal villages are full of cafes and souvenir shops. The peninsula attracts visitors for its Byzantine churches, Frankish castles, secluded sandy beaches and stunning scenery. Some popular beaches during the summer are Kalogria beach and the beaches by Stoupa harbor, while Kardamyli and Agios Nikolaos have nice pebble and sand beaches too. Furthermore, the famous towers of Mani (pyrgospita) are significant tourist attractions, and some offer accommodations for visitors. The Diros stalactite and stalagmite caves, near Oitylo, are also a popular tourist destination; they are partly underwater and visitors tour them in gondola-like boats.

Gytheio, Areopoli, Kardamyli and Stoupa are filled with tourists during the summer months but the region quiets down during the winter months. Many inhabitants are still working as olive farmers, and thus many of the winter months are devoted to the olive harvest. Some of the villages in the mountains are less touristic and often have very few inhabitants. Mani is considered to be one of the most traditionalist and conservative regions of Greece, and is a stronghold of the right-wing New Democracy party.


Ανατολικη Μανη

Η περιοχή της Μάνης περιλαμβάνει τις άλλοτε επαρχίες του Γυθείου και Οιτύλου του Νομού Λακωνίας. Η συνολική της έκταση φθάνει τα 1800 τ.χλμ. επί συνολικού μήκους 75 χλμ. και μέγιστου πλάτους 28 χλμ. που καταλήγει στο Ακρωτήριο Ταίναρο, με σπονδυλική στήλη το όρος Ταΰγετος και ψηλότερη κορυφή τον Προφήτη Ηλία (2404μ). Ο συνολικός πληθυσμός της το 1961 έφθανε τους 20.300 κατοίκους που ζούσαν σε 150 περίπου οικισμούς.
Σήμερα, η Μάνη αποτελείται από τους Μεσσηνιακούς δήμους Λεύκτρου, Αβίας και τους Λακωνικούς δήμους Σμήνους, Γυθείου, Οιτύλου και Ανατολικής Μάνης.

Η Μάνη δυτικά βρέχεται από το Μεσσηνιακό κόλπο και ανατολικά από το Λακωνικό κόλπο. Περιλαμβάνει τμήματα των νομών Μεσσηνίας και Λακωνίας. Νότιο άκρο της είναι το Ακρωτήριο Ταίναρο, το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας. Βόρειο όριο της είναι στην πλευρά της Μεσσηνίας ο οικισμός Βέργα, στα νοτιοανατολικά προάστια της Καλαμάτας και στην πλευρά της Λακωνίας μερικά χιλιόμετρα νότια της Σπάρτης. Το Γύθειο αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη της Μάνης, που νοτιότερα αποτελείται κυρίως από διάσπαρτους οικισμούς.

Η περιοχή αποτελούσε μια διοικητικά αυτόνομη, πολιτισμικά συμπαγή, ιστορικά και οικιστικά ξεχωριστή περιοχή στα χρόνια του Βυζαντίου και την Τουρκοκρατία. Η διοικητική ενότητα διατηρήθηκε και μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, αρχικά ως ξεχωριστός νομός, και στη συνέχεια ως τμήμα του Νομού Λακωνίας, μέχρι το 1937 που με νόμο της κυβέρνησης Μεταξά το βόρειο τμήμα της Δυτικής Μάνης (Έξω Μάνη), αποσπάστηκε από την επαρχία Οιτύλου Λακωνίας και προσαρτήθηκε στην επαρχία Καλαμών του Νομού Μεσσηνίας. Ο σκοπός της προσάρτησης αυτής ήταν η διοικητική διαίρεση του ενιαίου των Μανιατών, για την αποδυνάμωση της σκληροτράχηλης κοινωνίας που από την αρχή της ίδρυσης του νέου Ελληνικού κράτους αντιστέκονταν στο να υποταχθούν στην κυβέρνηση του ελληνικού κράτους. (Περισσότερα στην ενότητα Το ενιαίο και αδιαίρετο της Μάνης.)

Σύμφωνα με αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή, η Μάνη ήταν κατοικημένη από την παλαιολιθική εποχή. Τα ευρήματα στο Σπήλαιο Απήδημα και ο "Ταινάριος άνθρωπος" έχουν αυξήσει κατακόρυφα το επιστημονικό ενδιαφέρον για την περιοχή. Για πρώτη φορά συναντάμε αναφορές σε πόλεις της περιοχής (Καρδαμύλη, Οίτυλος, Γύθειον, Ενόπη κ.α.) από τον Όμηρο.

Οι πρώτοι κάτοικοι, κατά τον περιηγητή Παυσανία, ήταν οι Λέλεγες. Ακολούθησαν οι Αχαιοί και οι Δωριείς. Για τους επόμενους αιώνες η ιστορία της Μάνης ταυτίστηκε με τη Σπάρτη. Στα ρωμαϊκά χρόνια αποτέλεσε ιδιαίτερη ομοσπονδία, «το Κοινό των Λακεδαιμόνιων». Στα βυζαντινά χρόνια, κατά τον αποικισμό των Σλάβων στην Πελοπόννησο τον 8ο μ.Χ. αιώνα, εγκαταστάθηκαν Σλάβοι στη Μάνη και κυρίως στις πλαγιές του Ταϋγέτου. Οι Μανιάτες έγιναν χριστιανοί στα μέσα του 9ου αιώνα, όταν ήρθε ο Νίκων ο Μετανοείτε για να τους σταθεροποιήσει την πίστη στο χριστιανισμό. Με την πάροδο του χρόνου, με την επίδραση της χριστιανικής θρησκείας και κυρίως με την επικοινωνία και επιμειξία των Σλάβικων χωριών τους με τους Έλληνες κατοίκους, μετά τον εκχριστιανισμό συνετελέσθη και ο εξελληνισμός αυτών. Στους αιώνες που ακολουθούν οι κάτοικοι της περιοχής αποσύρονται στα ορεινά του Ταϋγέτου όταν οι Άραβες σπέρνουν τον τρόμο στα ελληνικά παράλια.

Αργότερα οι Φράγκοι δυσκολεύτηκαν πάρα πολύ να υποτάξουν τους Μανιάτες, και τελικά αρκέστηκαν στο να χτίσουν τρία φρούρια: του Πασσαβά, της Μεγάλης Μάνης και του Λεύκτρου, για να εξασφαλίσουν τη γενική επίβλεψη της περιοχής. Μετά την πτώση των Βιλλαρδουΐνων, η Μάνη αποτέλεσε περιοχή του δεσποτάτου του Μυστρά, του κράτους των Παλαιολόγων. Η Φραγκική κατάκτηση της Πελοποννήσου τον 13ο αιώνα φέρνει στα βουνά της Μάνης κι άλλους πρόσφυγες. Την ίδια επίσης εποχή αλλά και τα επόμενα χρόνια οι πειρατές έβρισκαν καταφύγιο στις ακτές της Μάνης.

Πρόκειται για μια περιοχή κυρίως ορεινή, με άνυδρο και άγονο έδαφος, με κλίμα τραχύ το χειμώνα και πολύ θερμό το καλοκαίρι, πολύ αραιοκατοικημένη σήμερα.

Η άγονη χερσόνησος και η ιστορική σύνδεση με την Αρχαία Σπάρτη μεταγγίζουν στους κατοίκους ασυμβίβαστο χαρακτήρα, αυστηρά ήθη, σκληρά έθιμα, ελευθερία, θυσίες, καθώς και ειλικρίνεια, ψυχικό θάρρος, φιλότιμο και φιλοπατρία. Επιδεικνύουν μεγάλο σεβασμό προς τις παραδόσεις, την οικογενειακή τιμή και τους νεκρούς, και μια τοπικιστική αντίληψη, που πηγάζει από την υπερηφάνεια ότι ουδέποτε υποδουλώθηκαν σε ξένους και πάντοτε έζησαν ελεύθεροι. Μοναδικά ήθη και έθιμα που καταγράφονται στη Μάνη είναι ο γδικιωμός, η τρέβα (η προσωρινή ανακωχή εχθροπραξιών), τα μοιρολόγια.

Την πρώτη θέση στη ιεραρχία της οικογένειας κατείχε ο πατέρας, ή σε περίπτωση θανάτου ο πρωτότοκος γιος. Τα θηλυκά μέλη δεν είχαν ούτε κληρονομικά ούτε άλλα δικαιώματα. Το διαζύγιο ήταν άγνωστη λέξη. Οι άνδρες ήταν διαρκώς απασχολημένοι είτε με τους οικογενειακούς πολέμους είτε ενάντια στους εξωτερικούς εχθρούς. Αυτός ήταν και ο κυριότερος λόγος που ξεχώριζαν τα αρσενικά παιδιά, γιατί αποτελούσαν ασφάλεια για την οικογένεια και μέγιστη προσφορά στην πατρίδα σε καιρό πολέμου.

Στη Μάνη υπάρχουν αμέτρητοι πέτρινοι πύργοι, 7 κάστρα, πληθώρα αρχαιολογικών χώρων, βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες με εξαίρετες αγιογραφίες. Στην περιοχή βρίσκονται οι 98 από τους 118 παραδοσιακούς οικισμούς της Πελοποννήσου, μαζί με πολλά σπήλαια, καλντερίμια και φαράγγια για πεζοπόρους. Τα χωριά της Μάνης διατηρούν την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής τους. Φωλιασμένα ανάμεσα στους ορεινούς όγκους, πανέμορφα και επιβλητικά, περιμένουν να διηγηθούν την ιστορία τους στους επισκέπτες.

Το Γύθειο με το γραφικό λιμάνι και την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, Η Αρεόπολη με τα καλντερίμια και τους πύργους της που έχουν ανακηρυχθεί μνημεία. Τα σπήλαια του Διρού, το Λιμένι απέναντι από το ομηρικό Οίτυλο, ο Γερολιμένας, η Βάθεια, ο Κότρωνας με τις μαγευτικές παραλίες του και την παραδοσιακή αρχιτεκτονική, το Πόρτο Κάγιο, η Λάγια , Ακρωτήριο Ταίναρο και ο Κότρωνας είναι λίγα μόνο από τα αξιοθέατα της (λακωνικής) Μέσα Μάνης.

Θυμαρίσιο μέλι, καπνιστό σύγκλινο, δίπλες, λάδι, ελιές, και αρωματικά φυτά (τσάι, φασκόμηλο, θυμάρι κ.ά.) είναι τα δώρα του Ταΰγετου για τους επισκέπτες, χωρίς να παραγνωρίζονται και τα υπέροχα "λούπινα" όπως ξέρουν να τα σερβίρουν οι ντόπιοι στους επισκέπτες τους.


DSC_0729 DSC_1546 DSC_1548 DSC_1551 DSC_1557
DSC_1562 DSC_1568 DSC_1666 DSC_1667 DSC_1673
DSC_1677 DSC_1680 DSC_1683 DSC_1685 DSC_1686
DSC_1690 DSC_1691 DSC_1694 DSC_1695 DSC_1699
DSC_1700 DSC_1701 DSC_1708 DSC_1712 DSC_1714
DSC_1716 DSC_1719 DSC_1721 DSC_1722 DSC_1723
DSC_1724 DSC_1725 DSC_1729 DSC_1730 DSC_1731
DSC_1734 DSC_1735 DSC_1736 DSC_1737 DSC_1739
DSC_1744 DSC_1746 DSC_1747 DSC_1748 DSC_1749
DSC_1753 DSC_1763 DSC_1766 DSC_1769 DSC_1770
DSC_1772 DSC_1773 DSC_1774 DSC_1775 DSC_1899
DSC_1900 DSC_1903 DSC_1908 DSC_1909 DSC_2198
DSC_2199 DSC_2203 DSC_2206 DSC_2212 DSC_2226
DSC_2231 DSC_2240 DSC_2242 DSC_2248 DSC_2359
DSC_2370 DSC_2378 DSC_2381 DSC_2385 DSC_2496


Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες: Γιωργος Τρουλινος, Κειμενα: Wikepedia και Βικιπαίδεια



copyright 2011 || Design & Development || All rights reserved