Korinthia

Corinthia is one of the regional units of Greece. It is part of the region of Peloponnese. It is situated around the city of Corinth, in the north-eastern part of the Peloponnese peninsula.

From 1833 to 1899, the Corinthia prefecture included Argolis and was known as Argolidocorinthia. It included Hydra, Spetses and Kythira. Argolis joined Corinthia to reform Argolidocorinthia again in 1909. Forty years later, in 1949, the prefecture was finally separated from Argolis.

In ancient Greece, Stymphalos, lying in this valley of northwestern Arcadia, was renowned as the site of one of the Labors of Hercules, the slaying of the Stymphalian birds. Hera, whose presence is never far from Heracles was venerated at the site in an archaic form in which she took three phases, as maiden, matron and even widow. Pindar mentions an Olympic victor in the mule cart race] (a man called Hagesias) in his sixth Olympian Ode, and urges the members of the choir to venerate their virginal Hera, who was apparently a survival of pre-Olympian religion. Pausanias mentions a statue of Dromeus, a long distance runner from Stymphalos who won at all the panhellenic games in the mid 5th c. BC. Little else is known from literature of Stymphalos in antiquity. Artemis was the principal divinity of the town and her temple seems still to have been in use in Roman times. One unusual aspect of the goddess is that her sanctuary is referred to in an inscription of the early second c. BC as that of Brauronian Artemis, an Athenian cult. An inscription commemorating Stymphalian hospitality to the people of Elateia was to be set up in the agora of Elateia and the sanctuary of Brauronian Artemis at Stymphalos. Demeter and Hermes are also epigraphically attested.

Anastasios Orlandos excavated parts of the site for the Archaeological Society of Athens between 1924 and 1930. Since 1982, excavations of the site on the north shore of Lake Stymphalia have been under way, directed by Hector Williams for the University of British Columbia. Archaeological surveys and excavations have revealed a town refounded in the fourth century BC. the later city was laid out on a grid plan, with six-meter wide roads running north-south every thirty metres, which intersected major east-west avenues at intervals over a hundred metres. Houses have also been identified, and a theatre, a palaestra, a fountain house, several temples and the sanctuary, where an inscription preserving the letters POLIAD... ("of the city") found by Orlandos in 1925, but now lost, seems to indicate Athena Polias as the divinity worshipped, though no further confirmation has been found. In an annex to the temple several dozen loom weights suggest the further presence of Athena in a weaving workshop.

There are four early Christian cemeteries. Just to the north of the ancient city are the remains of the medieval Cistercian monastery of Zaraka, also partially excavated by the Canadian Institute. There are various other smaller sites scattered around the valley, but as yet there has been no systematic survey of them.

 

ΟΛΙΓΥΡΤΟΣ - Oρεινη Κορινθια

Διασχίζοντας με το φως της αυγής την κοιλάδα της Στυμφαλίας όλα δείχνουν βγαλμένα από άλλες εποχές. Ένας στενόμακρος χρωματισμένος κάμπος με αμπελώνες και χωράφια, μικρά χωριά ακροβολισμένα στα ριζά των βουνών, μια λίμνη ομφάλιος λώρος της μυθολογικής φαντασίας με τη σημερινή πραγματικότητα και στο βάθος ο μεγαλοπρεπής Ολίγυρτος να καθρεφτίζεται στα νερά της.

Η ηρωική μυθολογία περιγράφει ότι: «Ως έκτο άθλο, ο βασιλιάς της Τίρυνθας, Ευρυσθέας, επέβαλε στον Ηρακλή να αφανίσει τις Στυμφαλίδες Όρνιθες, τα σαρκοφάγα και ανθρωποφάγα πουλιά που είχαν πολλαπλασιαστεί στα δασώδη κράσπεδα της παρά την πόλη Στύμφαλο, λίμνης».
Η ορεινή λίμνη της Πελοποννήσου, φανερώνεται την ώρα που ο ήλιος αρχίζει να διαγράφει στο στερέωμα την χειμερινή του διαδρομή. Η ομορφιά του τοπίου τροφοδοτεί το μύθο και τη φαντασία. Στις απέναντι νότιες όχθες, στα δασώδη κράσπεδα που περιγράφονται στη μυθολογία, υψώνεται ο Ολίγυρτος (και συγκεκριμένα η δυτική απόληξη του βουνού, το κατάφυτο από έλατα Απέλαυρον όρος), που κατά καιρούς κυριολεκτικά εφάπτεται με τα νερά της Στυμφαλίας. Εδώ συνάντησε η θεά Αθηνά τον Ηρακλή, δίνοντάς του τα κρόταλα για να «σηκώσει» τις απαίσιες στυμφαλίδες και να τις εξοντώσει με τα βέλη του. Το ανάγλυφο του Ολίγυρτου, καθρεφτίζεται στα νερά δημιουργώντας το ιδανικό σκηνικό για να λάβει χώρα η μάχη του ημίθεου με τα φτερωτά τέρατα και να συγκρουστούν για άλλη μια φορά τα θεϊκά συμφέροντα... 

Ο Ολίγυρτος και η Στυμφαλία δεν είναι συνδεδεμένοι μόνο μυθολογικά…
Είναι δύο σημαντικοί βιότοποι, δύο μνημεία της φύσης που πάντα βρίσκονταν σε αλληλεξάρτηση… Το σύμπλεγμα βουνού και λίμνης, (στις πηγές του οποίου οφείλει μεγάλο μέρος από το υδατικό της ισοζύγιο) μαζί με τα ερείπια της αρχαίας πόλης στις όχθες της, θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί σαν φυσικό και αρχαιολογικό πάρκο.

Ο ορεινός όγκος του Ολίγυρτου καταλαμβάνει γεωγραφικά κομβική θέση μεταξύ των οροπεδίων Στυμφαλίας, Φενεού και Κανδήλας που είναι οι πιο σημαντικές υδρολογικές λεκάνες της Βόρειας Πελοποννήσου. Είναι ένα βουνό μεγάλων σχετικά υψομέτρων (Σκίπιζα 1935μ, Γκριμπίνι 1831μ, Σκίαθις 1777μ, Μαυροβούνι 1694μ) και σημαντικών δασών (86.000 στρέμματα ελατοδάσους καλύπτουν το βουνό).
Τα συμπαγή δάση της κεφαλληνιακής ελάτης προτιμούν το βόρειο τμήμα του βουνού και υψόμετρα από τα 900 ως τα 1600 μέτρα ενώ το νότιο τμήμα προς την Κανδήλα μοιάζει υπερβοσκημένο με σκόρπιες δρυς και υπολείμματα μακίας βλάστησης και παλαιοτέρων δασών.
Η υψηλότερη ζώνη του βουνού περιλαμβάνει βραχώδεις πλαγιές, απόκρημνα πρανή και βοσκοτόπια με λουλούδια της αλπικής ζώνης, ακανθώδεις θάμνους, φρύγανα, δάση σκληρόφυλλων και λίθωνες της βαλκανικής χερσονήσου.

Από την πλούσια χλωρίδα του βουνού πρέπει να γίνει αναφορά στην ενδημική Viola oligyrtea και στο ενδημικό είδος της γειτονικής Κυλλήνης Adonis cyllenea (άδωνις της Κυλλήνης) που ενώ θεωρείτο εξαφανισθέν είδος βρέθηκε στον Παρνιά του Ολίγυρτου πριν από λίγα χρόνια.
Η πανίδα του Ολίγυρτου (χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα πουλιά) αριθμεί 24 είδη (τέσσερα αμφίβια, δεκατέσσερα ερπετά και έξι θηλαστικά) ενώ από την ορνιθοπανίδα του βουνού αξίζει να σημειωθεί η ύπαρξη διαφορετικών ειδών τρυποκάρυδων και οι ενδείξεις ότι εδώ διαβιεί ακόμα ο χρυσαετός.

Η ορειβατική διαδρομή από την πλατεία της Λαύκας (700 μέτρα) μέχρι την κορυφή Σκίπιζα (1935μ) διαρκεί κοντά στις 4 ώρες. Το καλογραμμένο μονοπάτι περιβαλλοντικής εκπαίδευσης εφαπτόμενο κάποιες φορές με τον δασικό δρόμο ανηφορίζει γλυκά, μέσα στο δάσος της κεφαλληνιακής ελάτης. Συστάδες από πεύκα, κυπαρίσια, πρίνα, τρικουκιές και κέδρα εμπλουτίζουν το οικοσύστημα. Η ρεματιά της Αγιά Σωτήρας δέχεται τα νερά δύο πηγών του βουνού και αποτελεί έναν από τους κύριους τροφοδότες προς τη Λίμνη της Στυμφαλίας. Σημαντικές πηγές εμφανίζονται κατά μήκος και του νοτίου ορίου του Ολίγυρτου προς τη μεριά της Κανδήλας και της Σκοτεινής.


H ANABAΣΗ ΣΤΟΝ ΟΛΙΓΥΡΤΟ
Υψόμετρο αφετηρίας: Πλατεία Λαύκας 700 μέτρα
Υψόμετρο τερματισμού: Κορυφή Σκίπιζα 1935 μέτρα
Υψομετρική διαφορά: 1235 μέτρα
Χρόνος: 4ώρες (περιλαμβάνονται 2 δεκάλεπτες στάσεις)
Κλίσεις: ?
Πορεία: Λαύκα – Αγία Σωτήρα (νοτιοδυτική) / Αγία Σωτήρα – Γούπατο – Διάσελο Χιονότρυπας (νότια) / Διάσελο Χιονότρυπας – Σκίπιζα (ανατολική)
Μονοπάτι: Σηματοδοτημένο μέχρι την κορυφή (κόκκινα σημάδια)
Αξιοθέατα: Περισκοπική θέα σε όλα τα πελοποννησιακά βουνά από την κορυφή
Δυσκολία: 3/5 

 

DSCN2810 DSCN2811 DSCN2815 DSCN2818 DSCN2822
DSCN2824 DSCN2827 DSCN2828 DSCN2833 DSCN2834
DSCN2836 DSCN2837 DSCN2838 DSCN2840 DSCN2841

 

Απαγορεύεται κατά τον Ν.2121/1993 και κατά τη διεθνή σύμβαση της Βέρνης η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή ολική, μερική, περιληπτική η κατά παράφραση, η διασκευή, απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιοδήποτε μέσο και τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, άνευ προηγούμενης έγγραφης άδειας του Γιωργου Τρουλινου και τών συντελεστών της Ιστοσελιδας. Φωτογραφιες copyright: ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ Κειμενα: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ - ΑΝΤ. ΔΗΜΑΣ

 

 

copyright 2011 landscapes.gr || Design & Development adtech.gr || All rights reserved